اما در مورد اقسام مختلف مطرح شده روایاتی وارد شده است: چهار) «مُحَمَّدُ بْنُ‌ الْحَسَنِ‌ بِإِسْنَادِهِ‌ عَنِ‌ اَلْحُسَيْنِ‌ بْنِ‌ سَعِيدٍ عَنْ‌ فَضَالَةَ‌ عَنِ‌ اَلْعَلاَءِ‌ عَنْ‌ مُحَمَّدٍ عَنْ‌ أَحَدِهِمَا عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ‌ قَالَ‌: سَأَلْتُهُ‌ عَنِ‌ الْمَذْيِ‌ يُصِيبُ‌ الثَّوْبَ‌ فَقَالَ‌ يَنْضِحُهُ‌ بِالْمَاءِ‌ إِنْ‌ شَاءَ‌»[1] پنج) «وَ بِإِسْنَادِهِ‌ عَنْ‌ عَلِيِّ‌ بْنِ‌ الْحَكَمِ‌ عَنِ‌ اَلْحُسَيْنِ‌

ما می‌گوییم: چنان که روشن است حضرت امام تاکنون اطلاق معقد اجماعات را نپذیرفتند. اما ایشان در ادامه، می‌فرمایند که «انصاف آن است که معقد اجماعات مختلفی مطلق است»: «لكنّ‌ الإنصاف: أنّ‌ إنكار شمول إجماع «الخلاف» – المصرّح بأنّ‌ المنيّ‌ كلّه نجس من الإنسان وغير الإنسان، والرجل و المرأة –

مسئله ۴: طهارت منی حیوانات غیر ذی نفس السائله چنانکه خواندیم، عمده ادله‌ای که برای نجاست منی اقامه شده است، مشتمل بر لفظ منی است که شمول آن نسبت به منی غیر انسان محل تردید است. و اگر شمول وضعی هم پذیرفته شود، انصراف آن به منی انسان مورد ادعای

مسئله ۳: نجاست منی حیوانات حلال گوشت دارای نفس سائله چنانکه در مسئله قبل خواندیم مرحوم صاحب جواهر و مرحوم امام اجماعات فقها در بحث نجاست منی را مطلق دانسته بودند به گونه‌ای که شامل همه حیوانات دارای نفس سائل می‌شده است.[1] مرحوم خویی در این مورد تصریح دارد که

حضرت امام بر اولین و دومین استدلال مرحوم صاحب جواهر اشکال می‌کند: «إن كانت دعوى التبادر والانصراف لتوهّم ندرة الوجود، فلا نسلّمها في المحيط الذي وردت الروايات فيه؛ ضرورة أنّه محلّ‌ تربية الحيوانات واستنتاجها وإسفادها، ولا يخفى على من رأى كيفية إسفاد البهائم، شدّةُ‌ الابتلاء بمنيّها وكثرته، و أنّ‌ إصابة

حضرت امام درباره این روایت می‌نویسند: «والظاهر منها التفصيل بين الرطب و الجافّ‌، كما نسب ذلك إلى أبي حنيفة، قال السيّد في «الناصريات»: «إنّ‌ أبا حنيفة وأصحابه و إن وافقوا في نجاسته، فإنّهم يوجبون غسله رطباً، ويجزي عندهم فركه يابساً ». والظاهر منهم أنّ‌ ملاقي النطفة ليس بنجس، ولهذا اكتفوا

ادله طهارت روایت 1) «وَ عَنْهُ‌ عَنْ‌ أَبِيهِ‌ عَنِ‌ اِبْنِ‌ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ‌ جَمِيلِ‌ بْنِ‌ دَرَّاجٍ‌ عَنْ‌ أَبِي أُسَامَةَ‌ قَالَ‌: قُلْتُ‌ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ‌ عَلَيْهِ‌ السَّلاَمُ‌ تُصِيبُنِي السَّمَاءُ‌ وَ عَلَيَّ‌ ثَوْبٌ‌ فَتَبُلُّهُ‌ وَ أَنَا جُنُبٌ‌ فَيُصِيبُ‌ بَعْضَ‌ مَا أَصَابَ‌ جَسَدِي مِنَ‌ الْمَنِيِّ‌ أَ فَأُصَلِّي فِيهِ‌ قَالَ‌ نَعَمْ‌.»[1] روایت 2) «وَ

[مرحوم شیخ در تهذیب، «لم یعلم» را چنین معنی کرده است که: اگر قبل از نماز می‌دانسته ولی حین الصلاة فراموش کرده است]   دسته سوم) «ما امر بالصلاة عرياناً مع كون الثوب منحصراً بما فيه الجنابة»[1] روایت 1) «مُحَمَّدُ بْنُ‌ يَعْقُوبَ‌ عَنْ‌ جَمَاعَةٍ‌ عَنْ‌ أَحْمَدَ بْنِ‌ مُحَمَّدٍ عَنِ‌ اَلْحُسَيْنِ‌

بحث: نجاست منی از زمره نجس العین‌ها، منی حیوانات دارای نفس سائله دانسته شده است. مرحوم سید در عروه می‌نویسند: «الثالث: المني من كلّ‌ حيوان له دم سائل، حراماً كان أو حلالاً برّيّاً أو بحريّاً. و أمّا المذي و الوذي و الودي فطاهر من كلّ‌ حيوان إلّا نجس العين، و