شماره جلسه: 92 تنبیه: آنچه تاکنون گفته بودیم درباره صورتی بود که یک کلام واحد، متضمن دو حکم باشد. (مثل طهارت و حلیت که دو حکم مختلف هستند و امکان استفاده آنها از «کلوا مما امسکن» وجود داشت). اما مرحوم آخوند نکته‌ای را درباره صورتی طرح می‌کنند که یک کلام

شماره جلسه: 91 کلام حضرت امام: حضرت امام می‌نویسند: «لا شبهة في أنّه إذا شكّ في أنّ المتكلّم هل هو في مقام بيان جميع ما هو دخيل في مراده- بعد إحراز كونه في مقام بيان الحكم- أو أنّه بصدد الإجمال و الإهمال، يكون الأصل العقلائيّ هو كونه في مقام [بيان‏]

شماره جلسه: 90 ما می‌گوییم: برخی از بزرگان، خواسته‌اند از مسیر دیگری این اصل را بپذیرند. ایشان می‌گویند که اصلاً اطلاق برآمده‌ی از مقدمات حکمت نیست، بلکه همین که متکلم «حکم را بر طبیعت» قرار داده است، ظهور در این مطلب پیدا می‌کند که طبیعت بما هی طبیعت موضوع حکم

شماره جلسه: 89 بحث: اصل در مقام بیان مرحوم آخوند می‌نویسد: «و هو أنه لا يبعد أن يكون الأصل فيما إذا شك في كون المتكلم في مقام بيان تمام المراد هو كونه بصدد بيانه و ذلك لما جرت عليه سيرة أهل المحاورات من التمسك بالإطلاقات فيما إذا لم يكن هناك

شماره جلسه: 88 بحث: اصل در مقام بیان مرحوم آخوند می‌نویسد: «و هو أنه لا يبعد أن يكون الأصل فيما إذا شك في كون المتكلم في مقام بيان تمام المراد هو كونه بصدد بيانه و ذلك لما جرت عليه سيرة أهل المحاورات من التمسك بالإطلاقات فيما إذا لم يكن هناك

شماره جلسه: 87 مقدمه چهارم: امکان تقیید مرحوم نایینی، اولین مقدمه از مقدمات حکمت را امکان تقیید می‌داند و می‌نویسد: «(الأولى) ان يكون متعلق الحكم أو موضوعه قابلا للانقسام إلى قسمين مع قطع النّظر عن تعلق الحكم به إذ مع عدم قبوله للانقسام في مرتبة سابقة على الحكم كانقسام الواجب