خاتمه: غزالی در احیاء العلوم[1] و مرحوم فیض کاشانی[2] در المحجة البیضاء به 6 آفت برای مدح اشاره می کند. بی مناسب نیست که به این سخن اشاره کنیم. مطالب مرحوم فیض را مطابق با ترجمه دکتر صاحبی در کتاب راه روشن می خوانیم: «آفت هجدهم ستايش است‌ ستايش در

خاتمه: غزالی در احیاء العلوم[1] و مرحوم فیض کاشانی[2] در المحجة البیضاء به 6 آفت برای مدح اشاره می کند. بی مناسب نیست که به این سخن اشاره کنیم. مطالب مرحوم فیض را مطابق با ترجمه دکتر صاحبی در کتاب راه روشن می خوانیم: «آفت هجدهم ستايش است‌ ستايش در

هشت) امیر المومنین (ع): «طلب الثناء بغير استحقاق خُرقٌ»[1] (خُرق: حماقت) نه) امام حسن عسکری (ع): «من مدح غير المستحق فقد قام مقام المتهم»[2] (قام مقام…: در جایگاه متهم قرار گرفت) ده) «من وصایا النبی (ص) لابن مسعود: يابن مسعود ! إذا مدحك الناس فقالوا: إنك تصوم النهار  وتقوم الليل

4) چهارمین دلیل روایت مناهی: «قال عليه السلام: من مدح سلطانا جائرا و تخفف و تضعضع له طمعا فيه كان قرينه في النار»[1]   ما می گوییم: مرحوم خویی درباره این روایت می نویسد: «و أما حديث المناهي، ففيه أولا: انه ضعيف السند، وثانيا: انه دال على حرمة مدح السلطان

3) روایت صدوق: « وَ مَنْ عَظَّمَ صَاحِبَ دُنْيَا وَ أَحَبَّهُ لِطَمَعِ دُنْيَاهُ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ كَانَ فِي دَرَجَتِهِ مَعَ قَارُونَ فِي الْبَابِ الْأَسْفَلِ»[1]   ما می گوییم: دیلمی در «اعلام الدین»[2] آخر روایت را «فی الدرک الاسفل من النار» و صاحب وسائل به جای «درک»، «التابوت» ضبط کرده

ادله تحریم: 1) حکم عقل: مرحوم شیخ انصاری به قبح عقلی در مدح من لایستحق المدح حکم کرده است.[1] این وجه را می‌توان چنین تقریر کرد که چنین مدحی از منظر عقلی قبیح است و به حکم ملازمه، هر چه عقلا قبیح است، شرعا حرام است. اما مرحوم خویی بر

ما می‌گوییم: در مدح من لا یستحق المدح اقسام متعددی قابل تصویر است:   در توضیح این اقسام مطالبی را باید مورد توجه قرار داد: الف) ممکن است بگوییم کسی نیست که همه صفاتش بد باشد و یا اصلا صفت خوب نداشته باشد. لذا لازم است توجه کنیم که مراد

ط) مفتاح الکرامۀ نیز همین مطلب جامع المقاصد را به نوعی دیگر مطرح کرده است: «و أمّا مدح من یستحقّ الذمّ فالمراد به مدحه من الوجه الّذی یستحقّ به الذمّ و کذا عکسه، فلو مدح جائراً مؤمناً أو کافراً لحبّه المؤمنین و حفظهم و منع المخالفین عن التسلّط علیهم أو

ما می گوییم: درباره فتاوی فقها درباره این موضوع باید توجه کرد که در کلمات فقها از این مسئله گاه با عنوان «حرمت مدح من یستحق الذم» یاد شده است و گاه با عنوان «حرمت مدح من لایستحق المدح» و روشن است که بین این دو تفاوت بسیار است. (وظاهراً

در برخی کتاب های فقهی اهل سنت گفته شده است که مدح در 5 صورت حرام است؛ پس: 1) مادح نباید خود را مدح کند (البته اگر برای بیان نعمت خدا باشد جایز است) 2) افراط در مدح نباید صورت بگیرد چرا که به دروغ و ریا منجر می شود.