شماره جلسه: 87 مقدمه چهارم: امکان تقیید مرحوم نایینی، اولین مقدمه از مقدمات حکمت را امکان تقیید می‌داند و می‌نویسد: «(الأولى) ان يكون متعلق الحكم أو موضوعه قابلا للانقسام إلى قسمين مع قطع النّظر عن تعلق الحكم به إذ مع عدم قبوله للانقسام في مرتبة سابقة على الحكم كانقسام الواجب

شماره جلسه: 86 مقدمه چهارم: امکان تقیید مرحوم نایینی، اولین مقدمه از مقدمات حکمت را امکان تقیید می‌داند و می‌نویسد: «(الأولى) ان يكون متعلق الحكم أو موضوعه قابلا للانقسام إلى قسمين مع قطع النّظر عن تعلق الحكم به إذ مع عدم قبوله للانقسام في مرتبة سابقة على الحكم كانقسام الواجب

شماره جلسه: 85 مقدمه چهارم: امکان تقیید مرحوم نایینی، اولین مقدمه از مقدمات حکمت را امکان تقیید می‌داند و می‌نویسد: «(الأولى) ان يكون متعلق الحكم أو موضوعه قابلا للانقسام إلى قسمين مع قطع النّظر عن تعلق الحكم به إذ مع عدم قبوله للانقسام في مرتبة سابقة على الحكم كانقسام الواجب

شماره جلسه: 84 نقد مقدمه سوم: حضرت امام در اینکه حکم اطلاق محتاج به مقدمه سوم (عدم قدر متیقن در مقام تخاطب) نیست، و به عبارتی عدم قدر متیقن در مقام تخاطب از جمله مقدمات حکمت نیست، به نکته‌ای توجه می‌دهند: ایشان می‌نویسند که اگر بگوییم – مطابق با نظر

شماره جلسه: 83 نقد مقدمه دوم: حضرت امام نیاز به این مقدمه را رد می‌کنند: «المقدّمة الثانية- أي انتفاء ما يوجب التعيين- ليست من المقدّمات، بل هي محقّقة محلّ البحث، فإنّه مع وجود ما يوجب التعيين سواء كان في الكلام، أو كان بسبب الانصراف لا معنى للإطلاق، لأنّ محطّ البحث-

شماره جلسه: 82 نقد مقدمه اول: مرحوم حائری، احتیاج مطلق به مقدمه اول را نمی‌پذیرد و می‌نویسد: «و يمكن ان يقال بعدم الحاجة الى احراز كون المتكلم في مقام بيان تمام المراد في الحمل على الاطلاق عند عدم القرينة، بيانه ان المهملة مرددة بين المطلق و المقيد، و لا ثالث،

شماره جلسه: 81 نقد مقدمه اول: مرحوم حائری، احتیاج مطلق به مقدمه اول را نمی‌پذیرد و می‌نویسد: «و يمكن ان يقال بعدم الحاجة الى احراز كون المتكلم في مقام بيان تمام المراد في الحمل على الاطلاق عند عدم القرينة، بيانه ان المهملة مرددة بين المطلق و المقيد، و لا ثالث،

شماره جلسه: 80 ما می‌گوییم: *1. ما حصل فرمایش مرحوم آخوند در این حاشیه و مطلبی که باعث این حاشیه شده است، آن است که: * 2. اما به نظر می‌رسد این سخن (تفصیل 3) از این حیث با مشکل مواجه است که: وجود قرینه حالیه، در اختیار متکلم نیست

شماره جلسه: 79 کلام مرحوم آخوند مرحوم آخوند می‌نویسد: «و هي تتوقف على مقدمات. إحداها كون المتكلم في مقام بيان تمام المراد لا الإهمال أو الإجمال. ثانيتها انتفاء ما يوجب التعيين‏. ثالثتها انتفاء القدر المتيقن في مقام التخاطب‏»[1] توضیح: الف) اهمال جایی است که متکلم نه در مقام بیان است

شماره جلسه: 78 بحث: مقدمات حکمت چنانکه گفتیم جریان اطلاق متوقف بر دلیل خارجی است که یا قرینه‌ای خاص است و یا قرینه عام که عبارت است از جریان مقدمات حکمت. مرحوم آخوند در این باره می‌نویسد: «قد ظهر لك أنه لا دلالة لمثل رجل إلا على الماهية المبهمة وضعا