شماره جلسه: 46 اشکال دوم) «وقد يمنع عن هذا الإطلاق بدعوى: أنّ‌ عنوان ما لا يؤكل معرِّف إلى العناوين التفصيلية من الحيوانات التي لا يؤكل لحومها كالسباع ونحوها، والتمسّك بالإطلاق المذكور مبنيّ‌ على أن يكون عنوان «ما لا يؤكل» بنحو الموضوعية، وهذا خلاف الظاهر كما تقدّم في ما سبق أيضاً،

شماره جلسه: 45 4. حضرت امام در ادامه می‌نویسند: «لا مجال للتشكيك في الحكم بعد ما عرفت من تسلّمه بين الأصحاب؛ و إن احتمل أن يكون مستندهم فيه هو الأدلّة اللفظية؛ بدعوى عمومها للمحرّم بالعرض، كما صرّح به بعضهم ، وبُعد وصول شيء آخر إليهم غير ما وصل إلينا، لكن

شماره جلسه: 44 6. اما حضرت امام از زاویه دیگری به حکومت روایت ابن سنان (و اطلاقات نجاست بول و خرء جلال) بر ادله طهارت بول و خرء گوسفند و امثال ذلک، حکم کردند، ایشان می‌نویسند: «فلا مجال للقول بتعارض ما دلّ‌ على نجاسة بول غير المأكول وروثه مع ما

شماره جلسه: 43 ما می‌گوییم: این سخن در ما نحن فیه هم به آن صورت قابل جریان است چرا که، اطلاقات نجاست (چه روایت عبدالله بن سنان و چه اطلاقات مورد ادعا) محکوم ادله طهارت بول و خرء گوسفند –مثلاً- (روایت محمد بن مسلم: فاما الشاة و کل ما یؤکل

شماره جلسه: 42 ما می‌گوییم: مرحوم صاحب جواهر در ادامه می‌نویسد که این 3 دلیل، باعث می‌شود که: اولاً: اصالة الطهاره و استصحاب طهارت بعد از جلال شدن، قابل استناد نباشد. (تقدم دلیل بر اصل) ثانیاً: روایاتی که بول و خرء مرغ –مثلاً- را ثابت کرد و مطلق بود (هم

شماره جلسه: 41 6. قبل از طرح بحث لازم است اشاره کنیم که مطابق مشهور فقها، عواملی که باعث «عروض حرمت أکل بر حیوان» می‌شود، چنین است: 1ـ جلل: به معنای آنکه حیوان از عذره انسان تغذیه کند. «( مسألة 15): تعرض الحرمة على الحيوان المحلّل بالأصل من امور: منها:

شماره جلسه: 40 جمع‌بندی: الف) با توجه به اینکه روایات مربوط به نجاست مطلق بول، منصرف به بول انسان است و با توجه به اینکه روایت عبدالله بن سنان، مطلق بول ما لا یؤکل لحمه را شامل می‌شود و لذا مسئله ما را در بر می‌گیرد و با توجه به