شماره جلسه: 32 کلام مرحوم خویی: مرحوم خویی درباره این مسئله به نکته‌ای اشاره می‌کنند و می‌نویسند: «و الذي يسهّل الخطب و يقتضي الحكم بطهارة بول الطيور أنه لا تعارض بين الطائفتين، و ذلك لأمرين: أحدهما: أن الموثقة و إن كانت معارضة للحسنة بالعموم من وجه إلّا أنها تتقدم على

شماره جلسه: 31 دلیل دوم) حضرت امام سپس به یک جهت دیگر اشاره می‌کنند که باعث می‌شود روایت ابی بصیر بر روایت ابن سنان مقدم شود. «مضافاً إلى ما قيل: من تقدّم أصالة العموم على أصالة الإطلاق ، فيقدّم صحيحة أبي بصير بعمومها على إطلاق صحيحة ابن سِنان. وروايتُه الاُخرى

شماره جلسه: 30 حضرت امام سپس می‌نویسند که اگر از اعراض اصحاب چشم بپوشیم و فقط به روایات بسنده کنیم باید حکم به طهارت بول و خرء پرندگان حرام گوشت کنیم. ایشان برای مدعای خود در جمع بین روایات چند دلیل اقامه می‌کنند: دلیل اول: «ولو اغمض عن ذلك، ومحّضنا

شماره جلسه: 29 ما می‌گوییم: مرحوم خویی درباره این روایات می‌نویسد: «فإنّها بإطلاقها تشمل بول المأكول لحمه و غيره كما يشمل بول الطيور و سائر الحيوانات، إذا لم نقل بانصرافها إلى بول الآدمي.  … و قد ألحقنا الخرء بالبول بعدم القول بالفصل.»[1] کلام امام خمینی حضرت امام با توجه به

شماره جلسه: 28 روایات: الف) روایات دال بر طهارت خرء و بول پرندگان مطلقاً (چه حرام گوشت و چه حلال گوشت) الف/1) «مُحَمَّدُ بْنُ‌ يَعْقُوبَ‌ عَنْ‌ عَلِيِّ‌ بْنِ‌ إِبْرَاهِيمَ‌ عَنْ‌ أَبِيهِ‌ عَنْ‌ عَبْدِ اللَّهِ‌ بْنِ‌ الْمُغِيرَةِ‌ عَنْ‌ جَمِيلِ‌ بْنِ‌ دَرَّاجٍ‌ عَنْ‌ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ‌ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ‌ عَلَيْهِ‌ السَّلاَمُ‌ قَالَ‌:

شماره جلسه: 27 مسئله ۱۰: حکم بول و غائط پرندگان دارای نفس سائله حرام گوشت ما می‌گوییم: قائلین به طهارت، روایات خاص خود را دارند (که خواهیم خواند) و قائلین به نجاست هم روایاتی در دفاع از مبنای خود دارند، اما قائلین به قول سوم از یک استدلال دیگر بهره