ط) مفتاح الکرامۀ نیز همین مطلب جامع المقاصد را به نوعی دیگر مطرح کرده است: «و أمّا مدح من یستحقّ الذمّ فالمراد به مدحه من الوجه الّذی یستحقّ به الذمّ و کذا عکسه، فلو مدح جائراً مؤمناً أو کافراً لحبّه المؤمنین و حفظهم و منع المخالفین عن التسلّط علیهم أو

ما می گوییم: درباره فتاوی فقها درباره این موضوع باید توجه کرد که در کلمات فقها از این مسئله گاه با عنوان «حرمت مدح من یستحق الذم» یاد شده است و گاه با عنوان «حرمت مدح من لایستحق المدح» و روشن است که بین این دو تفاوت بسیار است. (وظاهراً

در برخی کتاب های فقهی اهل سنت گفته شده است که مدح در 5 صورت حرام است؛ پس: 1) مادح نباید خود را مدح کند (البته اگر برای بیان نعمت خدا باشد جایز است) 2) افراط در مدح نباید صورت بگیرد چرا که به دروغ و ریا منجر می شود.

دلیل جواز: درباره‌ی حفظ کتب ضلال ممکن است به ادله‌ی ضرورت تحقیق برای یافتن حقیقت استفاده کرد. چنانکه در قرآن می فرماید: «فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ»[1]  ترجمه: «پس بندگان مرا بشارت ده همان كسانى كه سخنان را مى‌شنوند و از نيكوترين آنها پيروى‌ مى‌كنند؛» طریقه استدلال می