هشت) امیر المومنین (ع): «طلب الثناء بغير استحقاق خُرقٌ»[1] (خُرق: حماقت) نه) امام حسن عسکری (ع): «من مدح غير المستحق فقد قام مقام المتهم»[2] (قام مقام…: در جایگاه متهم قرار گرفت) ده) «من وصایا النبی (ص) لابن مسعود: يابن مسعود ! إذا مدحك الناس فقالوا: إنك تصوم النهار  وتقوم الليل

4) چهارمین دلیل روایت مناهی: «قال عليه السلام: من مدح سلطانا جائرا و تخفف و تضعضع له طمعا فيه كان قرينه في النار»[1]   ما می گوییم: مرحوم خویی درباره این روایت می نویسد: «و أما حديث المناهي، ففيه أولا: انه ضعيف السند، وثانيا: انه دال على حرمة مدح السلطان

3) روایت صدوق: « وَ مَنْ عَظَّمَ صَاحِبَ دُنْيَا وَ أَحَبَّهُ لِطَمَعِ دُنْيَاهُ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ كَانَ فِي دَرَجَتِهِ مَعَ قَارُونَ فِي الْبَابِ الْأَسْفَلِ»[1]   ما می گوییم: دیلمی در «اعلام الدین»[2] آخر روایت را «فی الدرک الاسفل من النار» و صاحب وسائل به جای «درک»، «التابوت» ضبط کرده

ادله تحریم: 1) حکم عقل: مرحوم شیخ انصاری به قبح عقلی در مدح من لایستحق المدح حکم کرده است.[1] این وجه را می‌توان چنین تقریر کرد که چنین مدحی از منظر عقلی قبیح است و به حکم ملازمه، هر چه عقلا قبیح است، شرعا حرام است. اما مرحوم خویی بر