جمع بندی بحث کاشت ناخن: الف) کاشت ناخن فی حدّ نفسه حرمت ندارد. ب) اگر مصداق تزیین است، مستحب است. ج) اگر جنس ناخن از طلا باشد، چون تزیین به طلا برای مرد حرام است، اگر تزیین صدق کند، بر مرد حرام است. (البته باید به حکم طلا در نماز

مسئله 4: عسر و حرج وقتی گفتیم ایجاد مانع از وضو حرام است (اگر برداشته شدن آن آسان نیست و ضرورتی هم در کار نیست)، این سوال مطرح است که گاهی مانع به گونه ای است که امکان برداشته شدن ندارد (در این صورت ایجاد مانع حرام است) ولی گاهی

کلام مرحوم خویی: مرحوم خویی برخلاف امام و مرحوم حکیم، بین قبل از وقت و بعد از وقت تفصیل داده­اند، همین نحوه استدلال در کلام مرحوم خویی هم مطرح است با این تفاوت که ایشان بر این عقیده­اند که ظهور در جملاتی که حکمی را بر شی­ای ثابت می­کند و

مرحوم حکیم در این ­باره می­‌نویسد: مرحوم حکیم ذیل عنوان «لایجوز إراقه الماء» می­نویسد: «كما نسب إلى الأصحاب، بل في الجواهر: دعوى ظهور الإجماع عليه، إذ لم يعرف فيه مخالف إلا ما في المعتبر. لإطلاق وجوب الطهارة المائية، كما هو ظاهر قوله تعالى. (إِذا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ فَاغْسِلُوا ..) و

ما می‌­گوئیم: ماحصل فرمایش امام تاکنون آن است که: الف) ظاهر آیه و روایات آن است که وضو واجب مطلق است. ب) در واجب مطلق، مکلف نمی­تواند خود را تعجیز کند و فعلیت (یا تنجّز) تکلیف را عمداً ساقط کند. البته توجه شود که «حرمت تعجیز» روی مبنای امام در

ما می­‌گوئیم: البته طهارت مائیه، مطلوبیت استحبابی نفسی دارد ولی مراد امام مطلوبیت وجوبی نفسی است که در ارتکاز متشرعه نیست. عبارت مرحوم همدانی چنین است: أنّ للطهارة المائيّة من حيث هي لدى الإتيان بشي‌ء من غاياتها الواجبة مطلوبيّة وراء مطلوبيّتها مقدّمة للواجبات المشروطة بالطهور من حيث كونها مشروطة بالطهور،

حضرت امام سپس می­نویسند: «فالأقوى: عدم جواز إراقة الماء و تحصيلِ الاضطرار في غير المورد المنصوص فيه. نعم، يبقى إشكال: و هو أنّه لو كان الأمر كذلك لوجب الاكتفاء على قدر الضرورة و الاضطرار، مع عدم إمكان الالتزام به؛ لما سيأتي من جواز البدار، و جواز الاستئجار، و الاستباحة لسائر

حضرت امام سپس به روایاتی اشاره می­کنند که با آنچه گفته شد منافات دارد: «نعم، هنا روايات ظاهرها ينافي ما تقدّم.»[1] ما می­‌گوئیم: روایات مورد اشاره چنین است: «مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإِسْنَادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ السِّنْدِيِّ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ: سَأَلْتُ

حضرت امام در تبیین این روایات می­نویسند: «فإنّ المتفاهم منها وجوب حفظ الموضوع، و يرى العرف جواز إراقته بعد الشراء منافياً لها، خصوصاً مع قوله: «ما يشتري بذلك مال كثير» و الظاهر أنّ المراد ليس نفس الماء، بل ما يترتّب عليه من الخاصّية، و لو ترتّبت تلك الخاصّية بعينها على

حضرت امام سپس به روایاتی که تیمم را بیان کرده می­پردازند، ایشان می­نویسند: «و تدلّ عليه أيضاً روايات: منها: [صحيحة محمّد بن مسلم،] صحيحة محمّد بن مسلم عن أبي عبد اللّه (عليه السّلام) قال: سألت عن رجل أجنب في سفر، و لم يجد إلّا الثلج أو ماءً جامداً، فقال: «هو