مرحوم کاشف الغطاء نیز در بحثی مفصل ابتدا تعریف های فقهی و لغوی را نزدیک می داند و بعد از اینکه تعریف های فقها را ذکر می کند به سخن مرحوم شیخ جعفر کاشف الغطاء اشاره می کند و می نویسد که باید همه تعریف ها را به عرف بازگرداند:

مقدمه 3: سحر در اصطلاح: فقها معمولاً تعریف های دیگری ارائه کرده اند که بهتر بتواند مصداق را برای مخاطبان معلوم کند. فقهاء اهل سنت به تعریف هایی پرداخته اند از قبیل: «السحر نوع یستفاد من العلم بخواص الجواهر و… و تقترن به کلمات یتلفظ بها من الکفر و الفحش

الافصاح از ابن خلدون نقل می کند: ان السحر و الطلسمات علوم بکیفیّة استعدادات تقتدر النفوس البشریة بها علی التأثیر فی عالم العناصر بغیر آلة ولا معین او بمُعین من مزاج الافلاک او العناصر او خواص الاعداد و بعض الموجودات. فالنفوس الساحرة توثّر بالهمّة و التوجّه فی الاشیاء. فان کان

مقدمه 2: سحر را کتاب های لغت چنین معنی کرده اند: خلیل در کتاب العین می نویسد که سحر عبارت است از: «کل ما کان من الشیطان فیه معونه» و «الأخذة التی تأخذ العین»[1] ابن درید در جمهرة اللغه[2] می نویسد که معنای سحر معروف است. صحاح را «اُخذَة»، (افسون)

بسمه تعالی v مسئله: سحر مقدمه 1: ابن خلدون ـ بنابر آنچه محمد پروین گنابادی ترجمه کرده است ـ در «مقدمه خویش» می نویسد: «در علوم ساحری و طلسمات؛ و آن آگاهی بچگونگی استعدادهائی است که نفوس بشری بوسیله آنها بر تأثیر کردن در عالم عناصر توانا میشود، خواه مستقیم