ما می گوییم: برخی از بزرگان درباره این مطلب نوشته اند: «المستفاد من كلامه «ره» الاستدلال للحرمة بوجوه أربعة: الأوّل: كون حفظها مقدّمة للعمل بما فيها. الثاني: كونها منبئا عن الرضا بالعمل بما فيها. الثالث: وجوب دفع المنكر كرفعه. الرابع: الإجماع المفهوم من دعوى عدم الخلاف في المنتهى. و لا

16) علامه حلی در ارشاد در مورد وصیت می نویسد: «و لا تصحّ الوصية في معصية- كمساعدة الظالم، و الإنفاق على البيع و الكنائس، و كتبة التوراة و الإنجيل- و لا بالمصحف للكافر، و لا بالعبد المسلم له.»[1]   17) علامه همین مطلب را در تحریر هم مورد توجه قرار

مقدمه سوم: عبارت فقها درباره کتابهای ضلال را با هم مرور می کنیم: قبل از طرح عبارات لازم است توجه کنیم که این مبحث در ابواب مختلف فقه هم مورد اشاره بوده است. 1) مفتاح الکرامه اقوال علما را جمع بندی می کند و قائلین به حرمت را چنین بر