کلام حضرت امام: حضرت امام درباره وجوب مقدمه مفوّته از مبنای خود بهره می­برند. ایشان وجوب مقدمات را ناشی از وجوب ذی­المقدمه نمی­دانستند تا در مقدمات مفوّته با این مشکل مواجه شوند که«اگر وجوب ذی­المقدمه استقبالی است، چگونه مقدمه از قبل واجب­تر است» ایشان معتقد هستند(چنانکه خواهیم آورد) که مقدمه

ما می­‌گوئیم: ما حصل فرمایش مرحوم نائینی آن است که: الف) لازم نیست ما فعل را دارای ملاک کنیم. ب) اگر فعلی دارای ملاک است، باید آن را اتیان کرد. واگر با وجود«قدرت قبل» فعل دارای ملاک می­شود نسبت به آن تکلیف داریم و نباید قدرت را از خود سلب

مرحوم نائینی سپس به انواع قدرت شرعی می­پردازد. ایشان نوع دوّم (جایی که«قدرت مطلق» چه قبل از حصول شرط وجوب، چه بعد از آن و چه حین العمل به ذی المقدمه شرط شرعی است) را مورد اشاره قرار می­دهد و می­نویسد این نوع مثل جایی است که قدرت شرط عقلی

مرحوم نائینی سپس به امر دوّم اشاره کرده و می‌­نویسد: «الثاني ان القدرة قد تكون شرطاً عقليا للتكليف و غير دخيلة في ملاك الفعل أصلا فيكون اعتبارها في فعلية التكليف من جهة حكم العقل بقبح خطاب العاجز و قد تكون شرطاً شرعيا و دخيلة في ملاكه (و على الثاني) فاما

کلام مرحوم نائینی درباره مقدمات مفوّته: مرحوم نائینی در پاسخ به این سوال که«اگر ذی­المقدمه واجب نیست، چگونه قبل از تحقق شرط، بگوئیم مقدمات مفوّته واجب می‌­باشند» می­‌نویسند: «و أجيب‏ عن‏ الإشكال‏ تارة بالالتزام بالواجب المعلق و أخرى بالالتزام بالشرط المتأخر و أنت بعد ما عرفت استحالة الواجب المعلق و

مرحوم آخوند سپس به یک «إن قلت و قلت» اشاره می­کنند که درباره«کشف انّی وجوب ذی المقدمه» مطرح است: «إن قلت لو كان وجوب المقدمة في زمان كاشفا عن سبق وجوب ذي المقدمة لزم وجوب جميع مقدماته و لو موسعا و ليس كذلك بحيث يجب عليه المبادرة لو فرض عدم

مرحوم آخوند سپس ادامه می‌­دهد: «إذا عرفت‏ ذلك‏ فقد عرفت أنه لا إشكال أصلا في لزوم الإتيان بالمقدمة قبل زمان الواجب إذا لم يقدر عليه بعد زمانه فيما كان وجوبه حاليا مطلقا و لو كان مشروطا بشرط متأخر كان معلوم الوجود فيما بعد كما لا يخفى ضرورة فعلية وجوبه و

بحث: ثمره واجب معلّق: (مقدمات مفوّته) از زمره ثمرات بحث واجب معلّق وجوب مقدمات مفوّته است. یعنی اینکه چرا مقدمات وجودیّه یک واجب قبل از زمان واجب، دارای وجوب هستند؟ این بحث گاهی در مورد مقدماتی مطرح است که در زمان واجب قابل تحقق هستند و گاهی در مورد مقدماتی

وقوع واجب معلّق: برخی از بزرگان علاوه بر اینکه امکان واجب معلّق را پذیرفته­‌اند به وقوع آن نیز اشاره دارند. ایشان می‌­نویسد: «بل‏ قيل‏: انه‏ بالإضافة إلى إمكانه ثبوتا واقع إثباتا، فلا يتجه إنكاره، و ذلك في موارد ثلاثة: الأول: الواجبات التدريجية المقيدة بالزمان كالصوم، فان الوجوب متعلق بالجزء الأخير