و در عقد رمایه هم علاوه بر شروط مشترک با سایر عقود و معاملات، شروط خاصی وضع شده است: 1ـ تعیین فاصله میان تیرانداز و هدف (غرض) 2ـ تعیین هدف (غرض) 3ـ تعیین عوض (مال مورد رهن) 4ـ تعیین تعداد تیرهایی که قرار است مورد مسابقه قرار گیرد (رِشْق) 5ـ

9. یک) در کلمات فقها[1] الفاظی که در مسابقه اسب سواری و تیراندازی مورد استعمال واقع شده است، تعریف شده‌اند و ملاک پیروزی در این مسابقات هم بیان شده است. مثلاً صاحب شرایع، کسی را پیروز سبق می‌داند که «یتقدّم بالعُنُق و الکَتَد (به فتح و کسر تاء)» (کَتَد: دوش،

برخی از فقها (شیخ طوسی در مبسوط و علامه در مختلف الشیعه[1]) «عقد سبق و رمایه را از مصادیق عقد جعاله دانسته‌اند و به همین جهت می‌گویند در این عقد «قبول» شرط نیست ولی گروهی دیگر آن را «اجاره» دانسته‌اند و «ایجاب و قبول» را در آن لازم دانسته‌اند. مرحوم

استثناء موارد منصوصه: چنان که خواندیم، لعب مع الرهن در برخی از امور در لسان روایات و کلام فقها، جایز دانسته شده است و لذا این امور را می توان از زمره مستثنیات از «حرمت لعب مع الرهن مطلقا» دانست. این امور را فقها معمولاً در کتاب سبق و رمایه

ادامه‌ی کلام شیخ انصاری: مرحوم شیخ با توجه به بطلان این نوع از قمار (لعب مع المراهنه بغیر آلات قمار)می نویسد: « ثم إنّ حكم العوض من حيث الفساد حكم سائر المأخوذ بالمعاملات الفاسدة، يجب ردّه على مالكه مع بقائه، و مع التلف فالبدل مِثلًا أو قيمة.»[1] ایشان سپس به