مسئله پنجم در کلمات بزرگان، اشاراتی موجود است که گویی برای حلیت سبق در موارد منصوصه قائل به علّتی هستند و با عنایت به آن، حکم را از برخی مصادیق سلب کرده و در حقیقت حکم را تخصیص می‌زنند. به مواردی از این دست اشاره می کنیم: علامه حلی: مرحوم

مسئله چهارم چنانکه از روایات معلوم شد، در عقود سبق و رمایه، تنها برای خود مسابقه دهندگان جایز است و دیگران (که در مسابقه شرکت ندارند و مثلاً تماشاچی هستند) در این روایات موضوع حکم قرار نگرفته‌اند. و عمل آنها مصداق بحث دیگری است که با عنوان «شرط بندی» باید

مسئله چهارم چنانکه از روایات معلوم شد، در عقود سبق و رمایه، تنها برای خود مسابقه دهندگان جایز است و دیگران (که در مسابقه شرکت ندارند و مثلاً تماشاچی هستند) در این روایات موضوع حکم قرار نگرفته‌اند. و عمل آنها مصداق بحث دیگری است که با عنوان «شرط بندی» باید

مسئله اول 1) چنانکه گفتیم در روایات نصل، خف، ریش و حمام و مصارعه مورد استثناء واقع شده اند. در روایت ۶ (مرسله صدوق) ذیل 9 (علاء بن سیابه)، نصل، ریش، حافر، خف. روایت 9 (مرسله دیگر صدوق)، خف، حافر و ریش روایت‌های 14، 22، 23، 24، خف، حافر و

مسئله اول 1) چنانکه گفتیم در روایات نصل، خف، ریش و حمام و مصارعه مورد استثناء واقع شده اند. در روایت ۶ (مرسله صدوق) ذیل 9 (علاء بن سیابه)، نصل، ریش، حافر، خف. روایت 9 (مرسله دیگر صدوق)، خف، حافر و ریش روایت‌های 14، 22، 23، 24، خف، حافر و

20) «الجعفريات بإسناده عن جعفر بن محمد ، عن أبيه ، عن جده علي بن الحسين ، عن أبيه ، عن علي بن أبي طالب ( عليهم السلام ) قال : قال رسول الله ( صلى الله عليه وآله ) : الحمامات الطيارات حاشية المنافقين.»[1]   21) «وبهذا الإسناد عن

10) « عبد الله بن جعفر في ( قرب الإِسناد ) عن الحسن بن ظريف، عن الحسين بن علوان، عن جعفر، عن أبيه: أن رسول الله صلى‌الله‌عليه‌وآله سابق بين الخيل ، وأعطى السوابق من عنده.»[1]   توضیح: ظاهر «سابق بین الخیل»، آن است که پیامبر خود مسابقه داده است ولی

9) «محمّد بن الحسن بإسناده عن أحمد بن محمّد بن عيسى ، عن محمّد بن موسى ، عن أحمد بن الحسن ، عن أبيه ، عن علي بن عقبة ، عن موسى بن النميري ، عن العلاء بن سيابة ، عن أبي عبد الله عليه‌السلام قال : سمعته يقول :

4) « وعن الحسين بن محمّد ، عن أحمد بن إسحاق ، عن سعدان ، عن أبي بصير ، عن أبي عبد الله عليه‌السلام قال : ليس شيء تحضره الملائكة إلاّ الرهان وملاعبة الرجل أهله.»[1]   ما می‌گوییم: وافی می‌نویسد: « المراد بالشیء، الامر المباح الذی فیه تفریح و لذّة»[2]

دو) « قَالُواْ يَا أَبَانَا إِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوسُفَ عِندَ مَتَاعِنَا فَأَكَلَهُ الذِّئْبُ وَمَا أَنتَ بِمُؤْمِنٍ لِّنَا وَلَوْ كُنَّا صَادِقِينَ »[1] ترجمه: «گفتند: «اى پدر! ما رفتيم تا مشغول مسابقه شويم، و يوسف را نزد اثاث خود گذارديم؛ و گرگ او را خورد! و مى‌دانيم تو هرگز سخن ما