ب) روایات[1]: 1) «وَ عَنْ عَلِيٍّ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَسَنِ بْنِ عَطِيَّةَ عَنْ يَزِيدَ الصَّائِغِ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع رَجُلٌ عَلَى هَذَا الْأَمْرِ إِنْ حَدَّثَ كَذَبَ وَ إِنْ وَعَدَ أَخْلَفَ وَ إِنِ اؤْتُمِنَ خَانَ مَا مَنْزِلَتُهُ قَالَ هِيَ أَدْنَى الْمَنَازِلِ مِنَ الْكُفْرِ وَ لَيْسَ

د) نفر اول وعده می‌دهد به نفر دوم که اگر او هم (مشابه با وعده‌ی نفر اول) وعده بدهد و مسابقه بدهند و برنده شود، فلان مقدار به او می دهد و نفر دوم هم وعده می‌دهد که اگر در مسابقه نفر اول برنده شد، فلان مقدار به او بدهد.

خاتمه: در جایی که بازیگران و یا شرط کنندگان، عوض را شرط نمی‌کنند، بلکه از عناوین دیگری مثل «نذر»، «وعد» و «عهد» استفاده می‌کنند، حکم مسئله چیست؟ چنانکه خواندیم مرحوم صاحب جواهر، در صورتی که «رهن» به عنوان وفای به وعد باشد، این کار را هم حلال و هم صحیح