ب) مراد از روایت همان نکاتی است که ظاهر اولیه است یعنی سبّ کردن، غیبت کردن (وقیعه)، بد گفتن و تهمت زدن. ولی این مطلب در مقام تزاحم است، یعنی اگر مصلحت حفظ دین در تزاحم با مفسده این امور قرار گرفت و مصلحت اقوی بود، در مورد تزاحم، این

13) فقهای معاصر هم درباره این روایت معمولاً «باهتوهم» را به معنای مبهوت کردن گرفته اند: الف) شهید مطهری: « باری ، در زمینه اهل بدعت ، حدیثی داریم که در ضمن آن آمده است که‌ هرگاه اهل بدعت را دیدید « فباهتوهم » . ” باهتوهم ” از ماده

10) این مطلب از فرمایش امام خمینی هم قابل استفاده است[1] ایشان، در بحث مستثنیات غیبت، بدون نام بردن از مبتدع، غیر از چند مورد خاص، سایر مواردی که فقها، قائل به استثناء آن ها از حکم غیبت شده‌اند را، از مصادیق تزاحم می دانند: «و من الثاني- أي ما

4) صاحب ریاض بعد از آنکه می نویسد «قد ورد ان من تمام العبادۀ وقوع فی اهل الریب»[1] می نویسد: «و لا تصحّ مواجهته بما يكون نسبته إليه كذباً ؛ لحرمته ، وإمكان الوقيعة فيه من دونه. وهل يشترط مع ذلك جعله على طريق النهي عن المنكر فيشترط بشروطه ،

دو) روایات: ◄ 1) روایت داوود بن سرحان: «محمد بن يحيى، عن محمد بن الحسين، عن أحمد بن محمد بن أبي نصر، عن داود ابن سرحان، عن أبي عبد الله (عليه السلام) قال: قال رسول الله (صلى الله عليه وآله): إذا رأيتم أهل الريب والبدع من بعدي فأظهروا البراءة منهم

5) آیات 107و 108 سوره مومنون «رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ ﴿107﴾ قَالَ اخْسَؤُوا فِيهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ ﴿108﴾»[1] ترجمه: «پروردگارا! ما را از اين دوزخ بيرون آر، اگر تكرار كرديم به يقين ستمكاريم و مستحق عذاب).» (107) خداوند مى‌گويد: «دور شويد و به دوزخ درآييد، و با من