خاتمه: از جمله اموری که بسیار در ادبیات دینی مورد استعمال است، «لعن» است. و از آنجا که ممکن است چنین تصور شود که لعن نوعی سبّ است، لازم است به بررسی آن بپردازیم تا معلوم شود که رابطه آن با بحث سبّ چیست.   ما می گوییم: در منابع

نکته: مرحوم شیخ انصاری درباره برخی از موارد، می نویسد که چون سبّ باعث ایذاء نمی شود، حرام نیست، ایشان می نویسد: «و يمكن أن يستثني من ذلك ما إذا لم يتأثّر المسبوب عرفاً، بأن لا يوجب قول هذا القائل في حقّه مذلّة و لا نقصاً، كقول الوالد لولده أو

و) امام صادق(ع): صدوق در کمال الدین و کلینی در کافی روایتی را از امام صادق(ع) نقل می کنند که ممکن است برخی بخواهند از آن جواز سبّ در مواردی خاص را استفاده کنند. این مطلب را مطابق نقل کلینی بررسی می کنیم: «عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ

هـ) امام باقر (ع): اربلی در کشف الغمّۀ داستانی را نقل می کند که در آن سخنی بین عبد الله بن معمر لیثی و امام باقر رد و بدل شده است:  «و روى أنّ عبد اللّه بن معمر الليثي قال لأبي جعفر (عليه السلام): بلغني أنّك تفتي في المتعة؟ فقال:

ج) امام مجتبی (ع): ◄ 1. خطاب به مروان بن حکم: ابن شهر آشوب می نویسد: «ان مروان بن الحكم قال للحسن بن علي (ع) بين يدي معاوية: اسرع الشيب إلى شاربك يا حسن، ويقال ان ذلك من الخرق. فقال (ع) ليس كما بلغك ولكنا معشر بني هاشم طيبة افواهنا،

اما روایات: روایت نخست: محاسن می نویسد: « عنه، عن أبى عبد الله البرقى، عن فضالة بن أيوب، عن داود بن فرقد، رفعه إلى أمير المؤمنين (ع) أنه قال: ضمنت لمن سمى الله تعالى على طعام أن لا يشتكى منه، فقال ابن الكوا: يا أمير المؤمنين (ع)، لقد أكلت البارحة

ب) امیر المومنین: طبری در المسترشد روایتی را نقل می کند: «روى ذلك صناديدهم: سفيان بن عينية، والحسن بن صالح ابن حي، ووكيع بن الجراح، وعباد بن يعقوب الأسدي [الرواجني]، عن عمرو بن أبي المقدام، عن أبي إسحاق، عن سعيد بن جبير، عن ابن عباس: أن الأول أمر خالد بن

سه) سیره و رفتار معصومین: الف) رسول الله: ◄ 1.  روایت وزغ بن وزغ در دو روایت از رسول الله نقل شده است که ایشان به مروان گفته اند «وزغ بن وزغ» این دو روایت را کلینی در کافی نقل کرده است: «الحسين بن محمد الأشعري، عن معلى بن محمد،

◄ 3) روایت شهاب الاخبار: «مَنْ أَهَانَ صَاحِبَ بِدْعَةٍ آمَنَهُ اللّهُ يَوْمَ الْفَزَعِ الْأَكْبَرِ»[1]   ما می گوییم: این نهایۀً دال بر تجویز اهانت است و چنانکه گفتیم سبّ اخص از اهانت می باشد اهانت می تواند به معنای سست کردن پایه های بدعت باشد روایت سند ندارد   ◄