دوازده/1) مجلسی اول: «و أما الرشى في الحكم للحاكم الشرعي و غيره‌ فهو الكفر بالله العظيم»[1] دوازده/2) «و قال عليه السلام: نعم الشي‌ء الهدية أمام الحاجة و الظاهر أنه من كلمات النبي صلى الله عليه و آله و سلم الموجزة و يستثنى منه الرشوة، و الفرق بينهما في كثير من

مقدمه سوم: کلمات فقها یک) شیخ صدوق: «واعلم أنّ الرّشا في الحكم هو الكفر باللّه العظيم»   دو/1) شیخ طوسی در مبسوط: «و القاضي بين المسلمين و العامل عليهم، يحرم على كل واحد منهم الرشوة. لما روى أن النبي (صلى الله عليه و آله) قال لعن الله الراشي و المرتشي

مقدمه سوم: کلمات فقها یک) شیخ صدوق: «واعلم أنّ الرّشا في الحكم هو الكفر باللّه العظيم»   دو/1) شیخ طوسی در مبسوط: «و القاضي بين المسلمين و العامل عليهم، يحرم على كل واحد منهم الرشوة. لما روى أن النبي (صلى الله عليه و آله) قال لعن الله الراشي و المرتشي

مقدمه 2: معنای اصطلاحی رشوه مرحوم خویی می‌نویسند که در روایات عامّه و خاصه، روایتی را نیافته اند که درصدد تبیین معنای رشوه باشد (و لذا در این واژه حقیقت شرعیه موجود نیست): «لم نجد نصا من طرق الخاصة ومن طرق العامة يحقق موضوع الرشوة ويبين حقيقتها، غير انه ورد

مقدمه 2: معنای اصطلاحی رشوه مرحوم خویی می‌نویسند که در روایات عامّه و خاصه، روایتی را نیافته اند که درصدد تبیین معنای رشوه باشد (و لذا در این واژه حقیقت شرعیه موجود نیست): «لم نجد نصا من طرق الخاصة ومن طرق العامة يحقق موضوع الرشوة ويبين حقيقتها، غير انه ورد

بحث: رِشوه (یا: رُشوه و یا: رَشْوه) مقدمه 1: «رَشا، یَرْشو، رشواً» (از حروف اصلی ر ش و) به معنای رشوه دادن است و لفظ «رشوة» (ج: رُشی) مصدر «ارتشی» است که به معنای رشوه گرفتن است. این باب مصدر دیگری هم به صورت «إرتشاء» دارد.[1] اما طلب رشوة، از

بحث: رِشوه (یا: رُشوه و یا: رَشْوه) مقدمه 1: «رَشا، یَرْشو، رشواً» (از حروف اصلی ر ش و) به معنای رشوه دادن است و لفظ «رشوة» (ج: رُشی) مصدر «ارتشی» است که به معنای رشوه گرفتن است. این باب مصدر دیگری هم به صورت «إرتشاء» دارد.[1] اما طلب رشوة، از