المؤتلف من المختلف بين أئمة السلف: «مسألة- 51- (- «ج»-): الغناء محرم يفسق فاعله و ترد شهادته.» «و قال (- ح-)، و (- ك-)، و (- ش-): هو مكروه، و حكي عن (- ك-) أنه مباح. و الأول هو الأظهر لأنه سئل عن الغناء، فقال: هو فعل الفساق عندنا. و

 ما می گوییم:  برای درک بهتر اقوال بزرگان شیعه، مناسب است به سخن ایشان مراجعه کنیم: الفقه ـ فقه الرضا: «و اعلم أن الغناء مما قد وعد الله عليه النار في قوله وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ

اقوال علمای شیعه در بحث غنا: مرحوم سید مجاهد فرزند صاحب ریاض می نویسد: «منهل لا اشكال و لا خلاف و لا شبهة في ان الغناء يحرم اذا اشتمل على محرم‌ كاللعب بآلات اللهو كالعيدان و دخول الرجال و التكلم بالباطل و هل يحرم اذا خلا عن ذلك او لا

سخن غزالی: غزالی در احیاء العلوم، بعد از آنکه به طور مفصل نقل می‌کند «قد فعل ذلک کثیر من السلف الصالح صحابی و تابعی» از ابوطالب مکی (م:386)  که اهل حجاز حتی در ایام تشریق، غنا را مرتکب می شده‌اند. و تا روزگار وی بر این امر مواظبت داشته اند.

این کتاب سپس به اقوال فرقه های چهارگانه می پردازد و می نویسد: «الشافعية- قال الإمام الغزالي في الإحياء: النصوص تدل على اباحة الغناء و الرقص و الضرب بالدف و اللعب بالدرق و الحراب، و النظر إلى رقص الحبشة و الزنوج في أوقات السرور قياسا على يوم العيد فإنه وقت

اقوال فقها در مورد غنا: نظر علمای اهل سنت: مطابق آنچه الموسوعه الفقهیه (مشهور به موسوعه کویت) نوشته است. فقهای اهل سنت به چند دسته تقسیم می شوند: ü الف) قائلین به کراهت ü ب) قائلین به حرمت مطلقا. ü ج) قائلین به اباحه مطلقاً. ü د) مفصّلین بین کم