ما می‌­گوئیم: نکته ایشان، استفاده­ای است که از معنی «ما ظهر منها» کرده­اند. ایشان می­گویند «ما ظهر منه» یعنی آنچه «ظاهر شد» و این با ظهور غیر اختیاری سازگار است. مرحوم شعرانی در پاسخ به این سوال که «پس چرا روایات، ماظهر را وجه و کفین معرفی کرده است؟» می­نویسد:

«الحسين بن محمّد عن أحمد بن إسحاق عن سعدان بن مسلم عن أبي بصير عن أبي عبد اللّه عليه السلام قال سألته عن قوله اللّه تعالى‏ «وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها» قال الخاتم والمسكة، وهى القلب.»[1] مَسَكَه: دست بند و پایندی که از جنس عاج باشد. «هارون

ما می­گوئیم: چنانکه خواندیم ظاهراً مرحوم صاحب عروه، اگر زینت آلات مربوط به «صورت و کفین و قدمین» باشد، ستر آن را واجب نمی­دانند و نظر به آن را هم حرام نمی­دانند مگر اینکه ناظری به ریبه نظر کند. این مطلب مضمون و صریح آیه شریفه است: «قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا

ایشان سپس مسائلی را مطرح می­کند: مسئله1:«الظاهر وجوب ستر الشعر الموصول بالشعر  سواء كان من الرجل أو المرأة ، وحرمة النظر إليه ، وأما القرامل من غير الشعر وكذا الحلي ، ففي وجوب سترهما وحرمة النظر إليهما مع مستورية البشرة إشكال وإن كان أحوط.»[1]   توضیح: در زنان موی متصل

سه) تزیین در مقابل نامحرم: اخفاء زینت و ستر آن، نسبت به مرد نامحرم، بر زن واجب است. در این­باره ادله مختلفی اقامه شده است. اما بر فرض که به چنین حرمتی قائل شویم منافاتی با استحباب تزیین و جواز کاشت ناخن ندارد، چراکه ممکن است زنی تزیین کند ولی

ب) روایات پوشیدن طلا: «مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنْ غَالِبِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ رَوْحِ بْنِ عَبْدِ الرَّحِيمِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع لَا تَخَتَّمْ بِالذَّهَبِ فَإِنَّهُ زِينَتُكَ فِي الْآخِرَةِ.»[1] «وَ عَنْهُ عَنْ

ما می­گوئیم: برای فهم بهتر عنوان لازم است به روایات باب توجه کنیم: الف) روایات پوشیدن حریر: «مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ الْفَضْلِ‌ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: لَا

دو) تزیین مردها به طلا  و ابریشم: در عبارات فقهاء تحریم تزیین مردها به طلا و ابریشم بسیار بکار رفته است.[1] برخی از فقها هم عنوان «لبس حریر» را تحریم کرده­اند.[2] مرحوم خویی به همین جهت، تحریم را مختص به لبس طلا و ابریشم و نه تزیین به آنها دانسته­

ما می­گوئیم: روایت علل الشرایع با سند زیر وارد شده است: «صدوق عن ابیه عن محمد بن یحیی عن محمد بن احمد عن احمد بن ابی عبدالله عن ابی الجوزا عن الحسين بن علوان عن عمرو بن خالد عن زيد بن علي عن آبائه عن علي (ع)»   سند روایت:

ب) تزیین در اعیاد: روایت قبل که در باب روز جمعه خواندیم. «الْفَضْلُ بْنُ الْحَسَنِ الطَّبْرِسِيُّ فِي مَجْمَعِ الْبَيَانِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع فِي قَوْلِهِ تَعَالَى خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ- أَيْ‌ خُذُوا ثِيَابَكُمُ- الَّتِي تَتَزَيَّنُونَ بِهَا لِلصَّلَاةِ فِي الْجُمُعَاتِ وَ الْأَعْيَادِ. أَقُولُ: وَ تَقَدَّمَ مَا يَدُلُّ عَلَى ذَلِكَ هُنَا