ط) دلیل عقلی مرحوم سید یزدی در غایةالقصوی[1] تعبیری دارند که به نوعی ادعای قبح عقلی در حلق لحیه است. ایشان می­نویسد: «بلکه دعوای قبح عقلی آن فی نفسه بعید نیست». مرحوم طبسی این مطلب را چنین مطرح می­کند:  «چهارم» حکم عقل است بقبیح بودن این عمل، به بیان آنکه

ز) روایات دال بر حرمت تشبّه رجال به نساء. درباره اینکه تشبّه رجال به نساء و تشبّه نساء به رجال به چه معنی است؟ و آیا مطلق حرام است یا نه؟ باید به طور مفصل بحث کرد چراکه برخی همانند شیخ انصاری تشبّه که در روایت­هایی مثل روایت جابر (قال

امّا برحرمت حلق لحیه، ادلّه دیگری هم اقامه شده است: و) حلق لحیه تشبّه به کفّار است و تشبّه به کفّاره حرام است: قبل از بررسی  این دلیل لازم است توجه کنیم که تفاوت این دلیل با دلیل اول (که در آن هم بحث تشبّه به کفّار را مطرح کردیم)

هم­چنین صدوق روایتی دیگر را از امام صادق نقل می­کند که:« الصَّادِقَ ع يَقُولُ- لَا بَأْسَ بِجَزِّ الشَّمَطِ وَ نَتْفِهِ وَ جَزُّهُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ نَتْفِهِ‌»[1] اما آنچه این روایات را کاملا از دایره استدلال خارج می­کند فرمایش مولی الموحدین در نهج البلاغه است که ممکن است در بحث­های دیگر

بر دلالت این دسته از روایات، اشکال دیگری هم وارد شده است: «بأنّه من المحتمل أن تكون الروايات ناظرة إلى النهي عمّا شاع عملا بين المجوس من فتل الشوارب و حلق اللحى كما يشهد بذلك قوله صلّى اللّه عليه و آله و سلّم في رواية علي ابن غراب: «و لا

الف: روایات امر رسول­الله: ما می­‌گوئیم: درباره روایت دسته اول، علیرغم اختلاف متن­های روایات، می­توان به نحو تواتر اجمالی پذیرفت که پیامبر «امر به بلند کردن ریش» کرده­اند. لذا اصل صدور حکم قابل مناقشه نیست. مرحوم شعرانی بر شرح اصول کافی نوشته (ملاصالح مازندرانی) حاشیه­ای زده است و سخن مرحوم

مرحوم بلاغی روایات باب را چنین ادامه می­دهد: روى في مستطرفات السرائر من كتاب الجامع لأحمد بن محمّد بن أبي نصر البزنطي رضي اللّه عنه قال: سألت الرضا عليه السّلام عن الرجل: هل يصلح أن يأخذ من لحيته؟ فقال عليه السّلام: «أمّا من عارضيه فلا بأس، و أمّا من مقدّمها

36. روى ثقة الإسلام في أصول الكافي في الحديث الثالث من باب ما يفصل بين دعوى المحقّ و المبطل بإسناده عن حبابة [حَبابه (بدون تشدید) و والبی موضعی در یمن بوده است[1]]الوالبيّة، قالت: رأيت أمير المؤمنين عليه السّلام في شرطة الخميس و معه دِرّة [شلاق، آلت زدن]لها سبّابتان[ظاهرا یعنی دوطرفه

ذكر في مستدرك الوسائل عن الكازروني في منتقاه في حوادث السنة السادسة من الهجرة- بعد أن ذكر مكاتبة النبيّ صلّى اللّه عليه و آله مع كسرى-: و بعث كسرى عامله باليمن و رجلا آخر، و كانا إذا دخلا على رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله قد حلقا لحاهما، و

دلیل چهارم: روایات مرحوم بلاغی[1] در رساله­ای که با عنوان«رساله حرمة حلق لحیه» نوشته است، 37 روایت را از جوامع اهل سنت و کتاب­های شیعه مطرح کرده است، تلاش ایشان را پاس داشته و متن بررسی احادیث را از روی رساله ایشان پی میگیریم.   ایشان می‌­نویسد: بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ