اللهم الا ان یقال: تناسب حکم و موضوع (کفر و رجوع به کاهن) آن است که این خبردادن قاطعانه باشد، تا بگوئیم به نوعی سر از کفر در می آورد، چراکه منافی با «لایعلم الغیب الا الله» است. پس اگرچه کفر در این روایت به معنای حرمت است (چنانکه شیخ

3) «وَ فِي الْخِصَالِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ يَزِيدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: مَنْ تَكَهَّنَ أَوْ تُكُهِّنَ لَهُ فَقَدْ‌بَرِئَ مِنْ دِينِ مُحَمَّدٍ ص قَالَ قُلْتُ: فَالْقِيَافَةُ قَالَ مَا أُحِبُّ

2) «مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بِإِسْنَادِهِ عَنْ شُعَيْبِ بْنِ وَاقِدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ زَيْدٍ عَنِ الصَّادِقِ عَنْ آبَائِهِ ع فِي حَدِيثِ الْمَنَاهِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص نَهَى عَنْ إِتْيَانِ الْعَرَّافِ وَ قَالَ مَنْ أَتَاهُ وَ صَدَّقَهُ فَقَدْ بَرِئَ مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى مُحَمَّدٍ ص.» [1]  

بحث) نظر فقهاء درباره کهانت: مرحوم شیخ انصاری می نویسد که: «فلاخلاف فی حرمة الکهانه». همین مطلب در موسوعه های اهل سنت هم قابل مشاهده است. «اجمع الفقها علی ان التکهّن و الکهانه بمعنی ادعاء علم الغیب و الاکتساب به حرام»[1] ایشان حتی رجوع به کاهن را هم حرام دانسته

بحث) کهانت  در قرآن: در قرآن در دو آیه بحث از کهانت رفته است. 1) سوره طور آیه 29: «فَذَكِّرْ فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِكاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ.» ترجمه: حال كه چنين است تذكر ده، و به لطف پروردگارت تو كاهن و مجنون نيستي. 2) سوره حاقه آیه 42: إِنَّهُ

مرحوم مصطفوی در التحقیق فی کلمات القرآن می نویسد: «الکاهن من یدعی ارتباطاً بالغیب بایّ وسیله  و مقدمة حقاً او باطلاً من توارث او ریاضیه او نصب رسمیّاً من جانت الحکام او غیره».[1] مرحوم خویی می نویسد: «أما الكهانة فهي في اللغة الإخبار عن الكائنات في مستقبل الزمان، و قيل

بسمه تعالی v مسئله: کهانت دومین مسئله از مسائل علوم غریبه (یا عنوان دیگری که عبارت باشد از خرافات)، «کِهانت» است. بحث: معنای لغوی و اصطلاحی کهانت: سابقاً در مقدمه بحث تَنجیم فرق بین انواع مختلف رجوع به امور غیبی را بحث کردیم. کهانت ( به کسر کاف) (کَهَنَ یَکهُنُ