15) «حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ يَزِيدَ أَوْ عَمَّنْ رَوَاهُ عَنْ يَعْقُوبَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حُمْرَانَ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ خَالِدٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ‏ إِنَّ عِنْدَنَا لَصَحِيفَةً يُقَالُ لَهَا الْجَامِعَةُ مَا مِنْ حَلَالٍ وَ لَا حَرَامٍ إِلَّا وَ هُوَ فِيهَا حَتَّى أَرْشُ الْخَدْشِ.» [1]

13) در آنچه امام رضا ذیل نامه مأمون و به عنوان پذیرش ولایت عهدی او نوشته اند، به کتاب جفر و جامعه استناد کرده اند، مرحوم مجلسی در جلد49 بحار به نقل از کشف الغمّه در ذیل تاریخ امام رضا از نامه مأمون چنین یاد می کند: «بسم الله الرحمن

7) «حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ فَضَّالٍ عَنْ أَبِيهِ الْحَسَنِ عَنْ أَبِي الْمِعْزَى عَنْ عَنْبَسَةَ بْنِ مُصْعَبٍ قَالَ: كُنَّا عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَأَثْنَى عَلَيْهِ بَعْضُ الْقَوْمِ حَتَّى كَانَ مِنْ قَوْلِهِ وَ أَخْزَى اللَّهُ عَدُوَّله‏ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ كُنَّا وَ عَدُوُّنَا

2) در کتاب های روایی نقل شده است که دو جفر دیگر به نام های جفر ابیض و جفر احمر هم نزد ائمه بود است: «عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ أَبِي الْعَلَاءِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ‏ إِنَّ عِنْدِي

بسمه تعالی مسئله: جفر جفر واژه­ای عربی است که دارای معانی زیر است: بچه شتر، نوزاد انسان، چاهی با دهانه گشاد که سنگ چین نشده است، و برّه یا بزغاله، پوست گوسفند یا گاو (اگرچه در این مورد گفته اند، استعمال لفظ جفر به حذف مضاف است یعنی در اصل

شعبده: در ضمن بحث از سحر، تعریف شعبده را شناختیم و گفتیم اگر کسی در حواس ظاهره مردم تصرّف کند به گونه ای که ایشان غیر واقع را به صورتی واقعی حس کنند، شعبده صورت پذیرفته است و تفاوت آن را با سحر در همین نکته دانستیم که در سحر