جمع بندی ادله تحریم: ضرورت و اجماع، حرمت را فی الجمله ثابت می کند و اگر قیودی را در حرمت سحر اخذ کنیم و یا اقسامی از آن را حلال به حساب آوریم، مخالفت با اجماع و ضرورت نشده است. در میان روایات: از دسته اول: روایت های2، 6، 7،

3. مرحوم خویی درباره ضرورت قتل مستحل سحر (کسیکه سحر را حلال می داند) می نویسد: «ثم إنّ السحر الحرام لا يوجب الكفر قطعا ما لم يكن مستحلا، و في ايجابه القتل مطلقا أو في خصوص المستحل وجهان، مقتضى اطلاق النصوص و صريح بعض الأصحاب و اطلاق فتوى جماعة الأول،

20) معانی الاخبار درضمن روایتی مفصّل، از امام سجاد، گناهانی که آثار خاص دارند را بر می شمارد و از جمله « الذنوب التی تظلم الهوا» (باعث سیاهی آسمان می شود) به این گناهان اشاره می کند: «السِّحْرُ وَ الْكِهَانَةُ وَ الْإِيمَانُ بِالنُّجُومِ وَ التَّكْذِيبُ بِالْقَدَرِ وَ عُقُوقُ الْوَالِدَيْنِ.»[1]  

12) در روایت که دعائم الاسلام از امیر المومنین نقل کرده است (که قسمتی از آن را ذیل حدیث2 آوردیم) از امیرالمومنین نقل شده است که: «أَنَّ السِّحْرَ كُفْرٌ فَمَنْ سَحَرَ فَقَدْ كَفَرَ.»[1]   13) «الْقُطْبُ الرَّاوَنْدِيُّ فِي لُبِّ اللُّبَابِ، عَنِ النَّبِيِّ ص أَنَّهُ قَالَ: إِنَّ اللَّهَ يَرْحَمُ عُصَاةَ أُمَّتِي

2) «مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بِإِسْنَادِهِ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ ع قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص سَاحِرُ الْمُسْلِمِينَ يُقْتَلُ وَ سَاحِرُ الْكُفَّارِ لَا يُقْتَلُ قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِمَ لَا يُقْتَلُ سَاحِرُ الْكُفَّارِ قَالَ لِأَنَّ الشِّرْكَ أَعْظَمُ مِنَ السِّحْرِ لِأَنَّ السِّحْرَ وَ الشِّرْكَ مَقْرُونَانِ.» [1]

مرحوم شیخ در انتها می نویسد: «و الأحوط الاجتناب عن جميع ما تقدم من الأقسام في البحار، بل لعله لا يخلو عن قوة؛ لقوة الظن من خبر الاحتجاج و غيره.»[1] صاحب جواهر هم درباره حکم ساحر می نویسد: «فلا خلاف في كفر الساحر بأحد الأقسام الأول كما لا خلاف و

ادله تحریم سحر: پس از آنکه سحر و شعبده را بازشناسی کردیم، اکنون به بررسی ادله تحریم سحر می پردازیم:   حرمت سحر از ضروریات است: موسوعة الفقه الاسلامی المقارن، حرمت سحر را از ضروریات دانسته است.[1] اگر مراد ایشان، ضروریات فقه است، قابل پذیرش است ولی در اینکه حرمت