اشکال شهید خمینی بر امام خمینی: شهید خمینی بر والد ماجدشان اشکال کرده اند که نباید بین عالم عین که مربوط به وجودات است و بین احکام که به      مفاهیم و مسائل ذهنی تعلق می گیرد خلط کرد: « أقول: قد عرفت منا مرارا عدم جواز الخلط بين الأحكام الداخلة

کلام امام خمینی: حضرت امام –علیرغم اینکه اصل مبنای مرحوم آخوند در اینکه نهی به معنای طلب باشد را نمی‌پذیرند- اشکال    دیگری را متوجه مرحوم آخوند کرده اند: «ذهب المحقّق الخراسانيّ إلى أنّ النهي كالأمر في دلالته على الطلب، إلاّ أنّ متعلّق الطلب فيه العدم‌. و التحقيق: امتناع ذلك ثبوتا،

مرحوم خویی در توضیح این اختلاف می نویسد که «بین امر و نهی یک فرق مطرح بوده است و آن اینکه در نهی، طلب به ترک تعلق می گیرد و در امر به فعل» و سپس می نویسد: «و قد أشكل عليه بان الترك امر أزلي خارج عن القدرة و

نکته:    چنانکه خواندیم مرحوم آخوند درباره نهی به یک امر مورد اختلاف اشاره می کنند که بر مبنای ایشان مبتنی است که نهی را نوعی از طلب فرض می کنند. (اما بنابر مبنایی که مطرح کردیم و نهی را زجر اعتباری فرض کردیم این بحث مطرح نیست): «نعم يختص

ما می گوییم: در ذیل بحث امر مبانی مختلف را در تصویر اینکه صیغه امر چگونه بر وجوب دلالت دارد توضیح دادیم.[1] مطابق با آن بحث درباره نهی هم همین مبانی را می توان طرح کرد: 1) هیأت نهی برای حرمت وضع شده است (مبنای آخوند) 2) هیأت نهی ظهور

مرحوم طباطبایی خود سپس درباره این استعمالات می نویسد: «و لا إشكال و لا في أنّ النّهي و صيغة لا تفعل ليس حقيقة في جميع المعاني المذكورة لا بطريق الاشتراك اللفظي و لا بطريق الاشتراك المعنوي و قد صرّح بدعوى الإجماع على ذلك في الغنية بعد الإشارة إلى كثير من

نکته: آیا ماده نهی دال بر تحریم است؟ صاحب قوانین ابتدا می نویسد 3 احتمال درباره ی ماده نهی وجود دارد: تحریم، کراهت یا قدر مشترک بین این دو دلیل اضافه می کنند که قول اول اقرب است. ایشان سپس در حاشیه دلیل اقرب بودن تحریم را چنین برمی شمارد: