ما می گوییم: ماحصل اشکال امام که اگر صیغه نهی در نهی از افراد استعمال شده باشد، این مجاز است و اگر می گویند «صیغه نهی در نهی از طبیعت استعمال شده است ولی نهی از طبیعت همان نهی از افراد است»، این غلط است چراکه طبیعت مرآت افراد نیست

کلام مرحوم خویی: مرحوم خویی در بیان این سوال (که چرا با یک مخالفت، نهی کماکان باقی است) به غلبه تمسک می کند و می نویسد: «(و التحقيق) في هذا المقام ان يقال ان الأمر بما انه ينشأ من وجود مصلحة في متعلقه داعية إلى طلبه و هي غالباً تترتب

کلام مرحوم بروجردی: مرحوم بروجردی به اینکه چرا با اولین مخالفت با نهی، نهی ساقط نمی شود، می نویسد: «و قد يقال: إنّ النهي لمّا تعلّق بالطبيعة بلا شرط، و يكون مفاده الزجر لا الطلب، فلازمه العرفي ترك جميع الأفراد كما تقدّم، و كذا عدم سقوطه بالمعصية، لأنّ السقوط أينما

2. حضرت امام بر مرحوم اصفهانی اشکال کرده اند: «وفيه: بعد الغضّ عن أنّ النهي ليس طلباً، والمتعلّق ليس عدماً- أنّ ما يدّعي من إنشاء سنخ الطلب إن كان لأجل اتّحاد السنخ و الطبيعي مع الشخص، فبجعله يصير مجعولًا، ففيه: أنّه لا يفيد؛ لأنّ الطبيعي في الخارج ليس إلّاالفرد، فلا

مرحوم اصفهانی در پاسخ به این سوال (که اگر با نهی مخالفت شد، چرا باید باز هم نسبت به سایر افراد طبیعت منهیه، اجتناب کرد؟) می نویسد: «و يمكن حلّ الإشكال بأن يقال: إنّ المنشأ حقيقة ليس شخص الطلب المتعلّق بعدم الطبيعة كذلك ، بل سنخ الطلب الذي لازمه تعلّق

کلام امام خمینی: حضرت امام درباره این بحث (مرۀ و تکرار در نواهی) می نویسند از این حیث مسلماً مقتضای امر در نزد عقلا با مقتضای نهی تفاوت دارد. ولی جای این سوال است که آیا این تفاوت یه جهت اختلاف موضوع له امر و نهی (لغت) است یا از

کلام مرحوم اصفهانی: مرحوم اصفهانی در نهایۀ الدرایۀ درباره اینکه صیغه نهی چگونه بر تکرار دلالت دارد می نویسد: «لا يخفى عليك: أنّ الطبيعة توجد بوجودات متعدّدة ، ولكل وجود عدم هو بديله ونقيضه ، فقد يلاحظ الوجود مضافا إلى الطبيعة المهملة ، التي كان النظر مقصورا على ذاتها وذاتياتها

4. مرحوم نائینی از دلیل دیگری برای اینکه ثابت کنند که «بعد از مخالفت» کما کان باید از سایر افراد اجتناب کرد، استفاده کرده اند، ایشان می گویند: علت اینکه نهی به ماهیت تعلق گرفته؛ آن نیست که شارع می خواهد صفحه وجود از طبیعت خالی باشد، بلکه به این

مرحوم نائینی از دلیل دیگری برای اینکه ثابت کنند که «بعد از مخالفت» کما کان باید از سایر افراد اجتناب کرد، استفاده کرده اند، ایشان می گویند: علت اینکه نهی به ماهیت تعلق گرفته؛ آن نیست که شارع می خواهد صفحه وجود از طبیعت خالی باشد، بلکه به این جهت

ما می گوییم: 1. در توضیح این سخن مرحوم نائینی می توان گفت که: گاهی ما «طبیعت» را نمی خواهیم در عالم موجود شود و لذا مطلوب اصلی ما آن است که صفحه وجود از این طبیعت خالی باشد. و البته آنچه چنین مطلوب اصلی را محقق می کند، عدم