شماره جلسه: 38 روایت چهارم) «ما رواه في الفقيه في باب الشقاق. في الصحيح عن ابن ابي عمير عن هشام بن الحكم: «انه تناظر هو و بعض المخالفين في الحكمين بصفين: عمرو ابن العاص و أبي موسى الأشعري، فقال المخالف: ان الحكمين لقبولهما الحكم كانا مريدين للإصلاح بين الطائفتين. فقال

شماره جلسه: 37 روایت دوم) «ما رواه الشيخ في التهذيب في باب النفر من منى عنه (عليه السلام) في حديث قال فيه:«فان الله عز و جل يقول: « فَمَن تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلاَ إِثْمَ عَلَيْهِ وَمَن تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ » فلو سكت لم يبق أحد إلا تعجل لكنه قال

شماره جلسه: 36 دوازده) اطلاق مقامی به ضمیمه غلبه استعمال: منتقی الاصول بعد از تقسیم جملات شرطیه به صورت هایی که در آنها قرینه بر وجود و یا عدم مفهوم وجود دارد، به جملات شرطیه که از قرینه های لفظی تهی باشد اشاره کرده و می نویسد: اگر متکلم در

شماره جلسه: 35 دوازده) اطلاق مقامی به ضمیمه غلبه استعمال: منتقی الاصول بعد از تقسیم جملات شرطیه به صورت هایی که در آنها قرینه بر وجود و یا عدم مفهوم وجود دارد، به جملات شرطیه که از قرینه های لفظی تهی باشد اشاره کرده و می نویسد: اگر متکلم در

شماره جلسه: 34 مربوط به ص 64 قبل از نه)… 3. آنچه خواندیم، ظاهراً در اصل مربوط به مرحوم بروجردی است.حضرت امام کلام ایشان را چنین تقریر می کنند:«و هاهنا وجهٌ سادس لإثبات الانحصار؛ و هو أنّ الشرط إذا كان علّة منحصرة، يكون مؤثّراً في الجزاء بخصوصيّته، بخلاف ما إذا

شماره جلسه: 33 یازده) نظریه مرحوم خویی: مرحوم خویی در بحثی مفصل درباره مفهوم شرط ابتدا اشاره می‌کنند که تنها با پذیرش مبنای شخصی ایشان درباره وضع (که قائل به این بودند که وضع عبارت است از تعهد متکلم به اینکه هر گاه خواست معنایی را بیان کند از لفظی

شماره جلسه: 32 یازده) نظریه مرحوم خویی: مرحوم خویی در بحثی مفصل درباره مفهوم شرط ابتدا اشاره می‌کنند که تنها با پذیرش مبنای شخصی ایشان درباره وضع (که قائل به این بودند که وضع عبارت است از تعهد متکلم به اینکه هر گاه خواست معنایی را بیان کند از لفظی

شماره جلسه: 31 ده) استدلال مرحوم عراقی: (تقریر دیگری از اطلاق جزا) توضیح: ما می‌گوییم: توضیح: ما می گوییم: و لذا اینکه مرحوم عراقی می نویسد: «لو ورد دليل آخر على ثبوت شخص حكم آخر لعمرو لوقع بينهما المعارضة»[3] سخن کاملی نیست. هم از جهت اینکه سخن در اینجا اولاً

شماره جلسه: 30 ده) استدلال مرحوم عراقی: (تقریر دیگری از اطلاق جزا) اما ایشان در ادامه می‌نویسد که: جمله شرطیه، نافی سنخ حکم است و لذا جمله شرطیه مفهوم دارد. توضیح: ما می‌گوییم: [1] . نهایة الافکار، ج1، ص480 پخش صوت جلسه دانلود مطلب در قالب‌های دیگر

شماره جلسه: 29 نه) استدلال به اطلاق جزا «أن الحكم الّذي هو نتيجة الجملة الجزائية و المحمول المنتسب في طرف الجزاء – كما عرفت – علق و أنيط على الشرط، فان كانت تلك الإناطة عقلية تكوينية كقوله إن رزقت ولدا فاختنه فلا تدل على المفهوم أصلا لأن هذا من قبيل