شماره جلسه: 14 ما می‌گوییم: حضرت امام تاکنون گفتند: پس در چنین مواردی اگر رابطه مفهوم و عام، عموم و خصوص من وجه بود، نمی‌توان قائل به تخصیص شد. اگر رابطه مفهوم و عام، عموم و خصوص من وجه بود در حالیکه رابطه منطوق و عام، عموم و خصوص مطلق

شماره جلسه: 13 نکته دوم: حضرت امام با توجه به احتمالات پنجگانه‌ای که در مورد مفهوم موافقت مطرح کرده‌اند می‌نویسند: «إن كان المراد من المفهوم ما عدا الرابع فلا إشكال في تخصيص العامّ به إذا كان المفهوم أخصّ منه مطلقا، ضرورة أنّ حال هذا المفهوم حال اللفظ الملقى إلى المتكلّم[1]،

شماره جلسه: 12 نکته اول: «ثمّ إنّ محطّ البحث لا يبعد أن يكون في تخصيص العامّ به إذا كان أخصّ مطلقا منه، لا ما إذا كان بينهما عموم من وجه. و عمّم بعضهم‏»[1] توضیح: ما می‌گوییم: مرحوم نایینی در تصویر بحث می‌فرماید: «انّ التّعارض بين المنطوق و العامّ تارة: يكون

شماره جلسه: 11 نکته اول: «ثمّ إنّ محطّ البحث لا يبعد أن يكون في تخصيص العامّ به إذا كان أخصّ مطلقا منه، لا ما إذا كان بينهما عموم من وجه. و عمّم بعضهم‏»[1] توضیح: ما می‌گوییم: مرحوم نایینی در تصویر بحث می‌فرماید: «انّ التّعارض بين المنطوق و العامّ تارة: يكون

شماره جلسه: 9 مسئله: تخصیص به مفهوم مقام اول) تخصیص به مفهوم موافق v مقدمه ۱: «یک) شکل قیاسی: اُف گفتن حرام است چون ترک اکرام و احترام است. هرچه ترک احترام است، حرام است، پس ضرب که در «ترک احترام بودن» اقوی است، به طریق اولی حرام است. این