شماره جلسه: 51 اشکال مرحوم عراقی بر مرحوم آخوند: چنانکه در توضیح فرمایش مرحوم آخوند گفتیم، ایشان در فرض پنجم به سبب «کثرت تخصیص و ندرت نسخ»، تخصیص را ترجیح می‌دادند. مرحوم عراقی بر ایشان اشکال می‌کند: «ان كثرة التخصيص و ندرة النسخ متأخرة عن زمان ورود الخاصّ، بمعنى انه

شماره جلسه: 50 اشکال مرحوم نائینی بر مرحوم آخوند «ان أصالة العموم من الأصول اللفظية، و أصالة عدم النسخ من الأصول العملية لأنها مفاد استصحاب عدم النسخ لا انها مفاد الإطلاق، إذ الدليل المتكفل لأصل الحكم لا يمكن ان يكون بنفسه متكفلا لإثبات استمراره لتأخر الاستمرار رتبة عن الحكم. و

شماره جلسه: 49 ما می‌گوییم: یک) خاص قبل از وقت عمل به عام وارد شده است: تخصیص  دو) عام قبل از وقت عمل به خاص وارد شده است: تخصیص سه) خاص بعد از وقت عمل به عام وارد شده است: خاص ناسخ است چهار) عام بعد از وقت عمل به

شماره جلسه: 48 مقدمه پنجم: یک) در قانونگذاری عرفی فرق بین نسخ و تخصیص یک فرق ماهوی است. در نسخ، حکمی که سابقاً صادر شده است، مراد جدی متکلم بوده است و حکمی که بعد صادر شده است هم مراد جدی متکلم است. و این دو چون با یکدیگر تخالف

شماره جلسه: 47 مقدمه سوم: « ثم لا يخفى ثبوت الثمرة بين التخصيص والنسخ ، ضرورة إنّه على التخصيص يبنى على خروج الخاص عن حكم العام رأساً ، وعلى النسخ ، على ارتفاع حكمه عنه من حينه ، فيما دار الأمر بينهما في المخصص ، وأما إذا دار بينهما في الخاص والعام ، فالخاص

شماره جلسه: 46 مقدمه دوم: قبل از طرح بحث اشاره کنیم که مشهور معتقدند که «نسخ در صورتی واقع می‌شود که بعد از وقت عمل به دلیل وارد شده باشد» پس: الف) شارع شنبه گفته است: «اکرم العلما از روز دوشنبه» و یکشنبه گفته است: «لا تکرم الفساق من العلما

شماره جلسه: 45 بحث: نسخ و تخصیص مقدمه اول: وقتی نسبت دو دلیل با یکدیگر، عموم و خصوص مطلق باشد، گاهی در حکم با یکدیگر موافق هستند (مثل اینکه هر دو موجبه و یا هر دو سالبه‌اند) و گاهی در حکم با یکدیگر مخالف هستند: عام موجبه، خاص موجبه: اکرم

شماره جلسه: 44 بحث: نسخ و تخصیص مقدمه اول: وقتی نسبت دو دلیل با یکدیگر، عموم و خصوص مطلق باشد، گاهی در حکم با یکدیگر موافق هستند (مثل اینکه هر دو موجبه و یا هر دو سالبه‌اند) و گاهی در حکم با یکدیگر مخالف هستند: عام موجبه، خاص موجبه: اکرم

شماره جلسه: 43 بحث: نسخ و تخصیص مقدمه اول: وقتی نسبت دو دلیل با یکدیگر، عموم و خصوص مطلق باشد، گاهی در حکم با یکدیگر موافق هستند (مثل اینکه هر دو موجبه و یا هر دو سالبه‌اند) و گاهی در حکم با یکدیگر مخالف هستند: عام موجبه، خاص موجبه: اکرم