خاتمه در پایان بحث از حروف، لازم است به یک نکته اشاره کنیم: طبق آنچه گفتیم حروف وضع شده اند برای ایجاد ربط بین دو مفهوم اسمی؛ و اینکه آن دو مفهوم جزئی باشند یا کلی باشند، فرقی در این امر نمی کند. چراکه رابط بین دو مفهوم کلی (یا

پس : بعد از بررسی همه اقوال می گوییم : ـ موضوع له حروف، عبارت است «مفهوم غیر مستقل ربط» که نفس متکلم به وسیله آن بین مفاهیم اسمی ایجاد ارتباط می کند. به این ترتیب که مثلا موضوع له «مِن» مفهوم غیر مستقل ربط ابتدائی (یا به تعبیری مفهوم

حضرت امام، پس از آنچه از ایشان خواندیم به تقسیم بندی حروف اشاره می کنند: «بحث و تحقيق في بيان بعض أقسام الحروف: ما ذكرنا من كون الحروف حاكيات عن الارتباطات ليس حكماً كليّاً للحروف، بل هو شأن بعضها، و بعض آخر منها ليس حاكياً عن الواقع، بل موجد لمعناه،

حضرت امام در ادامه به رابطه «مفاهیم موجود در ذهن» با «وجودات خارجیه» اشاره کرده و می نویسند: «ثم إنّا قد نعقل الخارج على ما هو عليه، فنعقل الجسم الّذي له البياض كما هو في الخارج، فيتحقّق الجسم و البياض بصورتهما في الذهن و الإضافة بينهما تبعاً لهما، من غير

آنچه تا کنون گفتیم: انسان در ذهن خویش بین «زید» و «قیام» ارتباط برقرار می کند :   7 ـ مبنای مرحوم امام خمینی (قدس سره الشریف) حضرت امام، حروف را اقسام متعددی می دانند و همه آنها را دارای حکم واحدی نمی دانند. حضرت امام ابتداء می فرمایند: برخی

6 ـ مبنای مرحوم صاحب هدایة المسترشدین مقدمه : چنانکه در جلسات ابتدائی بحث از «معنای حرفی» خواندیم، اصولیونی که بعد از «میر سید شریف» بوده اند، می گفتند: وضع در حروف «عام» و موضوع له «خاص» است. ایشان می گفتند حروف وضع شده اند برای «خصوصیات»؛ به این معنی

نکته: درباره مقدمه ای که مرحوم بروجردی مطرح کردند باید اشاره کنیم: در حقیقت آنچه در خارج موجود است (بر فرض که بپذیریم «وجود اندکاکی» ـ یعنی وجود رابط ـ در خارج موجود است؛ چراکه این امر در میان فلاسفه مسلّم نیست) به صورت «اندکاکی» است. ما در مرحله اول

5 ـ مبنای مرحوم آیت الله بروجردی مرحوم بروجردی می نویسند: «فنقول: بعد جعل مدار الكلام حول المثال المعروف أعني قوله «سرت من البصرة إلى الكوفة»، إنا إذا خرقنا حجب الألفاظ، و توجهنا إلى الخارج بعد ما صدر فيه سير عن فاعل خاص، مبتدئا فيه من البصرة، و منتهيا إلى

8 ـ اشکال دوم شهید صدر «ثانیاً: إنّ التحصیص قد یتّفق فی المعنی الحرفی، و قد لا یتّفق. فهو لیس أمراً دائمیاً فی المعنی الحرفی، و ذلک لأنّ قوام المعنی الحرفی بالنسبة، و النسبة قد یتولّد منها التحصیص و التضییق فی دائرة الصدق علی الأفراد، و قد لا یتولّد منها

6 ـ اشکال مرحوم فاضل ایشان می نویسند: «نقد دوم بر کلام مرحوم خوئی : اینکه ایشان می فرماید: حروف برای تضییق وضع شده، چه نوع تضییقی؟ مگر تضییق در باب حروف یک نوع است؟ تضییقی که «من» افاده می کند، غیر از تضییقی است که «الی» افاده می کند.