مبنای شهید خمینی درباره ضمایر خطاب: ایشان ابتدا ضمایر خطاب را به دو قسم تقسیم می کند. قسم دوم در کلام ایشان همان است که تحت عنوان حروف خطاب (ذلک) سابقاً مورد بحث واقع شد و لذاست که باید به عنوان اولین اشکال بر ایشان بگوییم که حروف خطاب، از

ضمایر مخاطب و متکلم قبل از آغاز بحث لازم است یادآوری کنیم که ضمیر متکلم و مخاطب، گاه «متصل» است و گاه «منفصل» و هر کدام یک حالت رفع دارند و یک حالت نصب و یک حالت جرّ. (غیر از ضمایر منفصل که حالت جر ندارند) اما در ادبیات عرب

مبنای دیگر در وضع ضمایر غایب: ممکن است بگوییم وضع در «هو» چنین است که واضع «کل مصداق لمفرد مذکر غایب» را تصویر می کند و لفظ را بر همان وضع می کند. این وضع خاص، موضوع له خاص می باشد. پس معنای «هو» مصداق مفرد مذکر است و این

ج) مراد مرحوم عراقی از «مقترنه» چیست؟ ایشان در «مقالات الاصول» [در بحث اسماء اشاره] از تعبیر «التوأم» استفاده می کند و آن را چنین معنی می کند: «فالموضوع له المعنی فی حال الاشارة لا بشرطها و لا لا بشرطها»[1]؛ پس مراد ایشان آن است که وضع در این موارد

ضمایر قبل از طرح بحث ، لازم است توجه داشته باشیم که ممکن است وضع در ضمایر غایب و ضمایر حاضر، متفاوت باشد و لذا آنها را مجزّی بحث می کنیم. حال از آنچه در بحث اسماء اشاره گفتیم، مبنای بزرگان درباره ضمایر غایب، معلوم شد. ـ حضرت امام :