چهارم) در میان فقها نیز بعضاً به حقیقت یابی لغوی ها اشاره شده است. مثلاً: 1) ایضاح الفوائد، ج3 ص 77: «أقول: الإفضاء صیرورة مسلک البول و مسلک الحیض و هو مدخل الذکر واحدا و هذا هو الصحیح، و قال بعضهم مسلک الحیض والغائط واحداً و هو بعید لبعد ما

دوم) علم لغت چه تعریفی دارد: حاجی خلیفه در کشف الظنون می نویسد: «هو علم باحث عن مدلولات جواهر المفردات و هیئاتها الجزئیة التی وضعت لتلک الجواهر معها لتلک المدلولات بالوضع الشخصی. و عمّا حصل من ترکیب کل جوهر و هیأتها من حیث الوضع و الدلالة علی المعانی الجزئیة و

مقام دوم: جایی که لغوی، به معنای لفظ اشاره می کند ولی اشاره ای به حقیقت بودن یا مجاز بودن آن نمی کند. مرحوم شیخ محمد کفایی فرزند مرحوم آخوند، در حاشیه بر کفایه می نویسد: «لا يخفى أنّه قد عدّ بعض من علائم الحقيقة و المجاز تنصيص أهل اللغة،

د) قول لغوی: این بحث در دو مقام مطرح می شود: الف) جایی که اهل لغت به صراحت یا بالالتزام بگویند فلان لفظ در فلان معنی حقیقت است. ب) جایی که اهل لغت صرفاً معنایی را برای لغت نقل می کنند و اشاره ای ـ نه به صراحت و نه

تقریر چهارم از اطراد: تقریر مرحوم خویی: ایشان می نویسد: «و الّذي ينبغي أن يقال في المقام هو ان الاطراد الكاشف عن الحقيقة في الجملة عبارة عن استعمال لفظ خاص في معنى مخصوص في موارد مختلفة بمحمولات عديدة، مع إلغاء جميع ما يحتمل أن يكون قرينة على إرادة المجاز، فهذا