تقریر چهارم از اطراد: تقریر مرحوم خویی: ایشان می نویسد: «و الّذي ينبغي أن يقال في المقام هو ان الاطراد الكاشف عن الحقيقة في الجملة عبارة عن استعمال لفظ خاص في معنى مخصوص في موارد مختلفة بمحمولات عديدة، مع إلغاء جميع ما يحتمل أن يكون قرينة على إرادة المجاز، فهذا

تقریر سوم از اطراد: تقریر مرحوم حائری مرحوم مؤسس در درر الفوائد، اطراد را به گونه دیگری تعریف کرده است، ایشان می نویسد: «إنّ المراد من الاطراد حسن استعمال اللفظ في كل موقع من غير اختصاص له بمواقع خاصة كالخطب و الإشعار ممّا يطلب فيها إعمال محاسن الكلام و رعاية

بررسی تقریر دوم: اگر این تقریر را از اطراد بپذیریم، در حقیقت می گوییم که در اطلاق «اسد» بر «زید» به شجاعت نگاه می کنیم [و نه به شباهت] و در این صورت ملاحظه می کنیم که آیا در هر فردی که شجاعت هست، می توان به او «أسد» گفت؟

دومین تقریر از اطراد: تقریر میرزای شیرازی کلام ایشان شباهت بسیاری با تقریر اوّل دارد و تنها درنکته ای با آن اختلاف دارد. ایشان می نویسد: «و موردهما: ما إذا استعمل لفظ في مورد باعتبار كون ذلك المورد فردا من كلي، مع العلم بعدم وضع اللّفظ لهذا المورد، و أنّه

جمع بندی علامیت صحت حمل: صحت حمل و عدم صحت سلب نه در حمل اولی و نه در حمل شایع علامت حقیقت نیست.   2 نکته: نکته اوّل) مرحوم محقق داماد ـ علی ما فی تقریرات آیت الله طاهری و علی ما بیّنه سیدنا الاستاذ و نجله الامجد ـ با