خاتمة: برخی از اصولیون بر این عقیده اند که اساس بحث از علامات حقیقت و مجاز، اثر فقهی و اصولی ندارد. ایشان می نویسد: «هذا المبحث [البحث عن علامات الحقیقة] كبعض سوابقه عديم الأثر في مجال العمل، و ذلك لأن المدار في معرفة المراد من الكلام على ظهور الكلام في

مقام دوم) جایی که یک لفظ موجود است و چند معنی؛ یعنی یک لفظ در معانی متعدد استعمال شده است. مرحوم اصفهانی در این باره می نویسد: «الثاني في بيان الأصل مما يتعدد فيه المعنى مع قيام احتمال كونه حقيقة في الجميع أو فيما يزيد على المعنى الواحد و المشهور

پنجم) پنجمین راه برای شناخت معانی حقیقی:  «استعمال بلا قرینه» قبل از طرح بحث لازم است اشاره کنیم که این اصل، همانند بسیاری از اصول دیگر، اصول لفظی هستند (مثل اصالة الظهور) به خلاف اصول عملیه که مربوط به مقام عمل هستند. تفاوت این دو دسته از اصول، در آن

چهارم) در میان فقها نیز بعضاً به حقیقت یابی لغوی ها اشاره شده است. مثلاً: 1) ایضاح الفوائد، ج3 ص 77: «أقول: الإفضاء صیرورة مسلک البول و مسلک الحیض و هو مدخل الذکر واحدا و هذا هو الصحیح، و قال بعضهم مسلک الحیض والغائط واحداً و هو بعید لبعد ما