تکمله امام خمینی: حضرت امام خمینی به این دلیل اشاره کرده و می نویسند: «و لا يخفى أنّ هذا الإشكال وارد على الأعمّي أيضا فإنّ ما هو مكروه في تلك الأمكنة هو الصلاة المكتوبة على المكلّفين، لا الإتيان بالصورة المعهودة، فما هو متعلَّق النذر هو هي، فحينئذٍ يرد الإشكال عليه

ادله اعمی ها: برای مدّعای «وضع الفاظ برای اعم از صحیح و فاسد» به اموری استدلال شده است:   دلیل اوّل و دوّم: مرحوم آخوند می نویسد: «و قد استدل للأعمي أيضا بوجوه: منها تبادر الأعم و فيه أنه قد عرفت الإشكال في تصوير الجامع الذي لا بد منه فكيف

دلیل چهارم: «رابعها دعوى القطع بأن طريقة الواضعين و ديدنهم وضع الألفاظ للمركبات التامة كما هو قضية الحكمة الداعية إليه و الحاجة و إن دعت أحيانا إلى استعمالها في الناقص أيضا إلا أنه لا يقتضي أن يكون بنحو الحقيقة بل و لو كان مسامحة تنزيلا للفاقد منزلة الواجد. و الظاهر

ادله صحیحی ها: دلیل اوّل: تبادر مرحوم آخوند می نویسد: «أحدها التبادر و دعوى أن المنسبق إلى الأذهان منها هو الصحيح و لا منافاة بين دعوى ذلك و بين كون الألفاظ على هذا القول مجملات فإن المنافاة إنما تكون فيما إذا لم تكن معانيها على هذا مبينة بوجه و قد

ثمره دوم بحث صحیح و اعم: مرحوم ایروانی در نهایة النهایة، مهم ترین ثمره بحث صحیح و اعم را جایی بر می شمارد که عبادت، موضوع حکم شرعی شود. ایشان می نویسد: «فالثمرة فی المقام علی حد ثمرة النزاع السابق تظهر فی الألفاظ الواردة فی لسان الشارع فتحمل علی الصحیح

ما می گوییم: 1) مبنای امام در جایی که خطاب شرعی مطلق باشد و شک در جزئی است که یقیناً جزء مسمّی نیست، آن است که «هیأت لا بشرط که 9 جزء در آن فانی شده» مصداق هیأت لا بشرط است ولذا اطلاق خطاب شامل آن می شود و در

نکته: تا کنون گفتیم: طبق نظر امام، صحیحی هایی از قبیل مرحوم آخوند نمی توانند، به برائت تمسک کنند، چراکه امر بسیط قابل انحلال به معلوم بالتفصیل و معلوم بالاجمال نیست. حال این سؤال مطرح است که آیا اعمی هایی از قبیل مرحوم امام می توانند به برائت تمسک کنند

مقدمه 11: ثمره بحث صحیح و أعم: مرحوم آخوند در این باره می نویسند: «أن ثمرة النزاع إجمال الخطاب على القول الصحيحي و عدم جواز الرجوع إلى إطلاقه في رفع ما إذا شك في جزئية شي‏ء للمأمور به أو شرطيته أصلا لاحتمال دخوله في المسمى كما لا يخفى و جواز

جمع بندی نهایی مقدمه 10: (تصویر جامع) با توجه به آنچه آوردیم، از میان 13 مبنای مطرح شده (5 مبنا در جامع صحیحی و 8 مبنا در جامع اعمی)، 4 مبنا را می توان ثبوتاً پذیرفت. مبنای آخوند، مبنای محقق اصفهانی (که البته این دو مبنی قابل انطباق بر هم

هشت) مبنای مختار در تصویر جامع: الف) لغت صلوة، قبل از اسلام هم رایج بوده است، پس موضوع له آن امروزی نیست (مطابق با مبنای آخوند و امام خمینی). ب) واضع لغت صلوة، مفهومی را تصور کرده است که مصادیق آن دارای هیأت عبادت هستند یعنی هیأتی که در نظر