خاتمه: برخی وجود «بطون در آیات قرآن» را دلیل بر جواز استعمال گرفته اند و لذا مرحوم آخوند و تابعین ایشان، به این امر پرداخته و آن را از نوع استعمال در اکثر نگرفته اند. [1] مرحوم آخوند در این باره می نویسد: «لعلك تتوهم أن الأخبار الدالة على أن

مرحوم شیخ محمد رضا اصفهانی سپس می نویسد که قوی ترین دلیل بر امکان یک شیء، وقوع آن است و مدعی می شود که استعمال در اکثر، بسیار در کلمات واقع شده است. وی در این باره می نویسد: «و اعلم، أنّ أقوى أدلّة الإمكان و أسدّها الوقوع، و هذا

مرحوم شیخ محمد رضا اصفهانی سپس می نویسد که قوی ترین دلیل بر امکان یک شیء، وقوع آن است و مدعی می شود که استعمال در اکثر، بسیار در کلمات واقع شده است. وی در این باره می نویسد: «و اعلم، أنّ أقوى أدلّة الإمكان و أسدّها الوقوع، و هذا

دلیل هفتم) دلیل مرحوم اصفهانی: مرحوم اصفهانی پس از اینکه می فرماید استعمال عبارت است از «ایجاد معنی به وسیله لفظ در عالم خارج» و اضافه می کند که «وجود لفظ، بالذات وجود لفظ است و بالجعل و التنزیل وجود معنی است» و می نویسد: «و حيث أنّ الموجود الخارجي

دلیل هفتم) دلیل مرحوم اصفهانی: مرحوم اصفهانی پس از اینکه می فرماید استعمال عبارت است از «ایجاد معنی به وسیله لفظ در عالم خارج» و اضافه می کند که «وجود لفظ، بالذات وجود لفظ است و بالجعل و التنزیل وجود معنی است» و می نویسد: «و حيث أنّ الموجود الخارجي

دلیل چهارم (دلیل مرحوم ایروانی): مرحوم ایروانی در نهایة النهایة، برای اثبات استحاله استعمال در اکثر از معنی واحد می نویسد: «لأن الاستعمال في معنى على سبيل الاستقلال معناه انه ليس وراء ذلك المعنى معنى اخر أريد من اللفظ ليكون هو جزء المراد و هذا لا يجتمع مع كون معنى

حضرت امام سپس به بیان دوّم ملازمه اشاره کرده و می نویسند: «و أمّا على التقرير الثاني فلأنّ غاية ما يكون لازماً في الاستعمال أن لا يكون اللفظ غير ملحوظ مطلقاً و لو آليّاً، و أمّا لزوم ملحوظيّته في كلّ استعمال لحاظاً على حِدَة فلم يدلّ عليه دليل، فجعل اللفظ

سخن امام خمینی (بررسی دلیل اوّل و دوم بر استحاله استعمال لفظ در اکثر از معنی): حضرت امام می فرمایند: «ذهب إلى امتناعه عقلاً كثير من المحقّقين، و إلى عدم جوازه لغةً بعضهم. و ما يكون وجهاً للامتناع أُمور»[1]   توضیح : برخی مثل مرحوم آخوند به استحاله عقلی و

بازگشت به فرمایش آخوند: گفتیم که ایشان می فرماید: استعمال اگر عبارت باشد از «جعل لفظ علامت برای معنی»، می توان به جواز قائل شد [چراکه یک شیء می تواند علامت برای دو معنی باشد. مثل یک علامت راهنمایی و رانندگی که دو مطلب را می تواند با هم القاء

و سپس پنجمین شرط را تبیین می کنند: «الخامس: ما يدعى كونه شرطا للاستعمال عموما من كون اللفظ موضوعا للمعنى المستعمل فيه إما بوضع شخصي و ذلك في الاستعمال الحقيقي، أو بوضع نوعي، و ذلك في الاستعمال المجازي. و تقوم هذه الدعوى على أساس ان استعمال اللفظ في معنى لا