کلام امام خمینی: حضرت امام در واجب کفایی می فرمایند که واجب کفایی یک نوع نیست تا همه آنها را به یک نحوه بدانیم. ایشان ابتدا می نویسند: «ينقسم‏ الواجب‏ إلى‏ عينيّ و كفائي، و هذا ممّا لا إشكال فيه. إنّما الكلام في الفرق بينهما: فقيل: لا فرق بينهما إلاّ

کلام امام خمینی: حضرت امام در واجب کفایی می فرمایند که واجب کفایی یک نوع نیست تا همه آنها را به یک نحوه بدانیم. ایشان ابتدا می نویسند: «ينقسم‏ الواجب‏ إلى‏ عينيّ و كفائي، و هذا ممّا لا إشكال فيه. إنّما الكلام في الفرق بينهما: فقيل: لا فرق بينهما إلاّ

کلام امام خمینی: حضرت امام در واجب کفایی می فرمایند که واجب کفایی یک نوع نیست تا همه آنها را به یک نحوه بدانیم. ایشان ابتدا می نویسند: «ينقسم‏ الواجب‏ إلى‏ عينيّ و كفائي، و هذا ممّا لا إشكال فيه. إنّما الكلام في الفرق بينهما: فقيل: لا فرق بينهما إلاّ

ü فرض هشتم) مبنای مرحوم اصفهانی مرحوم اصفهانی پس از آنکه برخی از مبانی مطرح شده را رد می کند و می نویسد: «فينحصر الأمر في الشق الأخير، و هو تعلق الحكم بالجميع، و لو بنحو سراية الحكم من الطبيعي إلى افراده، و لا إشكال بعد تعدّده في تعدّد الامتثال

ü فرض هفتم) مرحوم بروجردی، فرض دیگری را مطرح می کند. قبل از بیان فرمایش ایشان لازم است به این نکته اشاره کنیم که در فروض قبل، فرق بین واجب کفایی و واجب عینی گاه به نحوه وجوب دانسته شده بود (واجب کفایی، واجب مشروط است) و گاه به تفاوت

ü فرض پنجم) مرحوم خویی می نویسد: «ان يكون التكليف متوجهاً إلى أحد المكلفين لا بعينه المعبر عنه بصرف الوجود، و هذا الوجه هو الصحيح، بيان ذلك هو ان غرض المولى كما يتعلق تارة بصرف وجود الطبيعة و أخرى بمطلق وجودها، كذلك يتعلق تارة بصدوره عن جميع المكلفين و أخرى

ü فرض دوم) مرحوم خویی می نویسد: «الأول- ان يقال ان التكليف متوجه إلى واحد معين عند اللَّه، و لكنه يسقط عنه بفعل غيره لفرض ان الغرض واحد، فإذا حصل في الخارج فلا محالة يسقط الأمر.» [1]   توضیح: واقعا یک نفر که نزد خدا معین است (مثلاً زید بن

بحث: واجب کفایی و عینی مرحوم آخوند در توضیح این دو نوع از واجب می نویسد: «فصل‏ في‏ الوجوب‏ الكفائي‏ و التحقيق أنه سنخ من الوجوب و له تعلق بكل واحد بحيث لو أخل بامتثاله الكل لعوقبوا على مخالفته جميعا و إن سقط عنهم لو أتى به بعضهم و ذلك