اشاره: اگر بخواهیم آنچه قبل از تعطیلات به عنوان جمع بندی مباحث مطرح شده، طرح گردید، را با مبنای خودمان در بحث از «وضع هیأت امر» و نحوه دلالت آن بر وجوب منطبق نمائیم به چنین جمع بندی می رسیم: درباره اصالة النفسیه باید نکاتی را مطرح کرد: 1) آیا

اطلاق مطرح شده در کلام شیخ انصاری چهارمین اطلاق، اطلاقی است که در کلام مرحوم شیخ انصاری مطرح شده است و ایشان آن را پذیرفته است این اطلاق، اطلاق ماده است. باید توجه داشت که مرحوم نائینی، اطلاق را در ماده واجب نفسی (نماز) جاری می دانستند ولی مرحوم شیخ

ما می گوییم: درباره آنچه از مرحوم نائینی و مرحوم امام خواندیم می توان نکاتی را مورد اشاره قرار داد: گاهی اطلاق و تقیید درباره وجودات خارجی گفته می شود مثلاً می گوییم وجود مطلق، ذات مبارک ربوبی است و ممکنات، وجودات مقید هستند؛ یا می گوییم معلول، مقید به

حضرت امام علاوه بر آنچه گفته شد، بر اطلاق هیأت و اطلاق ماده اشکالاتی را مطرح کرده اند: اشکال اول مرحوم امام بر مرحوم نائینی: «و فيه‏:- مضافا إلى أن تقييد المادّة إنّما يكون في بعض الواجبات الغيرية كالشرائط، لا في جميعها كنصب السلم بالنسبة إلى الصعود- أنّ الوجوب الغيريّ

کلام مرحوم نائینی «فمجمل القول فيه: هو انّ‏ الواجب‏ الغيري‏ لمّا كان وجوبه مترشّحا عن وجوب الغير، كان وجوبه مشروطا بوجوب الغير، كما انّ وجود الغير يكون مشروطا بالواجب الغيري، فيكون وجوب الغير من المقدّمات الوجوبيّة للواجب الغيري، و وجود الواجب الغيري من المقدّمات الوجوديّة لذلك الغير، مثلا يكون وجوب

ما می گوییم: ما حصل فرمایش شیخ انصاری آن است: معنی هیأت امر، مصداق طلب است یعنی وقتی متکلم می گوید «اجلس»، معنی این کلمه آنا ست که: «یک فرد از طلب انشایی نسبت به جلوس حاصل شده است» دلیل این امر آن است که: پس از اینکه متکلم گفت

تقریر دوم: منتقی الاصول پس از طرح آنچه به عنوان اشکال سوم مطرح کردیم، می نویسد: «فان التعيينية و النفسيّة و العينية و ان كان كل منها خصوصية طارئة على الوجوب، إلا انها سنخ خصوصية تتلاءم مع نحو من‏ أنحاء الإطلاق في الوجوب و تلازمه، فإذا ثبت ذلك الإطلاق ثبت

بازگشت به بحث: پس از اینکه تعریف هر یک از واجبات نفسی و غیری را خواندیم. به بحث اصلی بر می گردیم. بحث اصلی آن بود که اگر نمی دانستیم که یک واجب نفسی است و یا غیری، چه باید کرد؟ مرحوم آخوند مدعی بودند که اطلاق وجوب نفسی را

ما می گوییم: در بحث تعلق امر به غایات تا کنون گفتیم: 1) مرحوم شیخ انصاری می فرمود اگر چیزی به خاطر چیز دیگر واجب باشد آن چیز دیگر قطعاً واجب است. إن قلت: ممکن است مقدور نباشد. قلت: چون سبب آن مقدور است، خودش هم مقدور است. 2) مرحوم

کلام مرحوم نائینی: مرحوم نائینی با اشاره به آنچه آوردیم می نویسد: «و عرف‏ الغيري‏: بما أمر به‏ للتّوصّل إلى واجب آخر. و يقابله النّفسي، و هو ما لم يؤمر به لأجل التّوصّل به إلى واجب آخر. و قد يعرف النّفسيّ: بما أمر به لنفسه، و الغيري: بما أمر به