مقدمه ششم: حضرت امام به عنوان ششمین مقدمه از مقدمات بحث خطابات قانونیه می نویسند: «المقدّمة السادسة: أنّ الأحكام الشرعيّة غير مقيّدة بالقدرة لا شرعا و لا عقلا.» [1] توضیح: قدرت عقلی قید برای حکم شرعی نیست؛ نه شارع حکم را به آن مقیّد کرده است و نه عقل چنین

مقدمه ششم: حضرت امام به عنوان ششمین مقدمه از مقدمات بحث خطابات قانونیه می نویسند: «المقدّمة السادسة: أنّ الأحكام الشرعيّة غير مقيّدة بالقدرة لا شرعا و لا عقلا.» [1] توضیح: قدرت عقلی قید برای حکم شرعی نیست؛ نه شارع حکم را به آن مقیّد کرده است و نه عقل چنین

ما می گوئیم: چنانکه خواندیم امام به عنوان مویّد سخن خود، حکم وضعی (نجاست) و قضایایی که احکام وصعی را مطرح می کنند را مورد اشاره قرار داده اند. ایشان در پاورقی همین مطلب را به صورت واضح تری مطرح می سازند: «و القائلون‏ باستهجان‏ الخطاب و لو بنحو العموم

امام سپس به تفاوت دوم اشاره می کنند: «و منها: توهّم أنّ الخطاب لا يعقل أن يتوجّه إلى العاجز و الغافل و الساهي، ضرورة أنّ الخطاب للانبعاث، و لا يعقل انبعاث العاجز و مثله‏. و هذا أيضا من موارد الخلط بين الحكم الكلّيّ و الجزئيّ، فإنّ الخطاب الشخصيّ إلى العاجز

مقدمه پنجم: حضرت امام در این مقدمه بین احکام قانونی که کلی هستند با احکام جزئی (که خطاب به فرد خاصی می شوند) تفاوت هایی می گذارند: «المقدمة الخامسة: أنّ الأحكام الكلّيّة القانونيّة تفترق عن الأحكام الجزئيّة من جهات، صار الخلط بينهما منشأ لاشتباهات: منها: حكمهم بعدم منجّزيّة العلم الإجماليّ

حضرت امام در مباحث قطع، جهتی را مطرح می کنند و احتمال می دهند که اصولیون شاید به این جهت، حکم اقتضایی (که اقتضاء حکم است) را حکم دانسته اند: «لعلّ منشأ عدّ هذه من مراتب الحكم هو ما ذكره الفلاسفة من وجود المعلول في مرتبة العلّة، و لذا قال

مقدمه چهارم: حضرت امام در بیان مقدمه چهارم می نویسند: «المقدمة الرابعة: أنّ الأحكام الشرعيّة القانونيّة المترتّبة على موضوعاتها على قسمين: أحدهما: الأحكام الإنشائيّة، و هي التي أنشئت على الموضوعات و لم تبق على ما هي عليه في مقام الإجراء، كالأحكام الكلّيّة قبل ورود المقيّدات و المخصّصات و مع قطع

مقدمه دوّم: «أنّ‏ الإطلاق‏ بعد تماميّة مقدّماته يباين العموم في أنّ الحكم فيه لم يتعلّق إلاّ بنفس الماهيّة أو الموضوع من غير دخالة فرد أو حال أو قيد فيه، و ليس الحكم متعلّقا بالأفراد و الحالات و الطوارئ، ففي قوله: «أعتق الرقبة» تكون نفس الطبيعة لا أفرادها أو حالاتها موضوعا

بحث: حضرت امام در توضیح آنچه آن را چنین معرفی می کنند: «ما سلكناه‏ في‏ هذا المضمار، و هو تصوير الأمر بالأهمّ و المهمّ في عرض واحد بلا تشبّث بالترتّب»[1] این بحث را مبتنی بر مقدماتی می دانند که در ادامه می خوانیم:   مقدمه اوّل: «أنّه سيأتي في محلّه

بسمه تعالی  v خطابات قـانونیه یادآوری: سال گذشته در ضمن مباحث «اقتضاء امر به شی، نهی از ضد را»، وقتی سخن از ثمره این بحث مطرح بود، خواندیم که ثمره مهمی که میتوان برای بحث «ضد» تصویر کرد عبارت است از اینکه بگوئیم «اگر عبادتی در تضاد (تزاحم) با امری