ما می گوییم: درباره این سخن مرحوم خویی، می توان گفت که اشکال‌های حضرت امام که بر اصل فرمایش مرحوم نایینی وارد شده بود در اینجا هم وارد است. اولاً: متعلق وفای به عقد (امر چهارم) اصلاً «نماز عمرو» نیست و متعلق امر سوم هم «نیابت» است، نه آنکه «نماز

مربوط به صفحه 45 قبل از اشکال چهارم حضرت امام 6.     [اللهم إلا أن یقال: مراد مرحوم نائینی در عبادت استیجاری آن نیست که آنچه متعلق عبادات استیجاری است، «صلاة مع قصد قربت» است. بلکه مراد ایشان آن است که «صلاة مع قصد نیابة» متعلق امر «اوفوا بالعقود»]   اشکال

ما می‌گوییم: ماحصل فرمایش مرحوم نایینی آن است که: اما اینکه دو عنوان در مانحن فیه پدید آید، نمی تواند راهگشای مشکل امتناعی ها باشند چرا که این دو عنوان لاجرم دارای مصداق واحد هستند و به همین جهت امتناعی ها نمی توانند به فعلیت دو حکم (که لازمه آن،

راه حل مرحوم نائینی درباره قسم اول از عبادات مکروهه: مطابق با تقریر مرحوم خویی، محقق نائینی با ذکر مقدمه‌ای، برای حل مشکل در قسمت اول از عبادات مکروهه، راه‌حل اختصاصی خود را طرح کرده است. مقدمه ایشان چنین است: «انه لا شبهة في ان الأمر الناشئ من قبل النذر

اشکال مرحوم اصفهانی بر مرحوم آخوند: «ويمكن أن يورد عليه : بأن الفعل إذا كان راجحا ـ كما هو المفروض ـ لزم مرجوحية نقيضه ، وهو الترك بذاته ، مع أنّ الترك بعنوانه راجح ، فالراجحية والمرجوحية وإن لم تجتمعا في عنوان واحد ولا في ذات المعنون ، إلاّ أنّ

اشکال مرحوم نایینی بر مرحوم آخوند: مرحوم نائینی -بنابر تقریر مرحوم خویی- بر کلام مرحوم آخوند اشکالاتی را وارد کرده‌اند: « و قد أورد عليه شيخنا الأستاذ (قده) بما حاصله انه إذا فرض اشتمال كل من الفعل و الترك على مصلحة، فبما انه يستحيل تعلق الأمر بكل من النقيضين في

«مربوط به صفحه 31 شماره 10» 10. [ما می‌گوییم: اگر قصد قربت کند، چون استحباب تعبدی است، صدق این عنوان قابل قبول است] اللهم الا ان یقال: مطابق با مبنای مرحوم آخوند آنچه دارای استحباب می شود «ترک صوم به طوز مطلق سواء کان مع القربة أم بدونه» است و

اشکال مرحوم بروجردی بر مرحوم آخوند: مرحوم بروجردی –مطابق با آنچه حضرت امام از ایشان تقریر کرده است- در اشکال بر فرمایش مرحوم آخوند می‌نویسد: «و فيه أوّلًا: أنّ إرجاع النهي إلى طلب الترك خلاف التحقيق، كما عرفت مفصَّلًا من أنّ النهي عبارة عن الزجر عن الفعل، لا طلب الترك‌.

ما می‌گوییم: *1. مرحوم آخوند سپس نتایجی را بر مطالب خود مترتب می‌کنند: «وقد انقدح بما ذكرناه ، إنّه لا مجال أصلاً لتفسير الكراهة في العبادة بأقلية الثواب في القسم الأوّل مطلقاً، وفي هذا القسم على القول بالجواز، »[1] توضیح: در قسم اول (که در آن 4 راه حل مطرح

ما می گوییم: اینکه مرحوم آخوند راه‌حل‌هایی را به عنوان راه‌حل اختصاصی قائلین به اجتماع، مورد اشاره قرار دادند، محتاج تأملی است: الف) اگر راه‌حل ارشادی بودن «نهی از عبادت در قسمت ثالث»، را به این معنی بگیریم که: «نهی از عبادت ارشاد است به اینکه «باید از کون موضع