ب/3) نهی غیری: حضرت امام سپس به نهی غیری اشاره می کنند و می نویسند: «و أمّا النهي الغيري:- كالنهي عن الضدّ بناء على القول به- فلا يقتضي الفساد عقلا، لعدم دلالته على مبغوضيّة المتعلّق، لأنّه لم يكن إلاّ للإلزام بإتيان غيره، كما أنّ الأمر المقدّميّ لا يكشف عن المحبوبيّة،

ب/2) نهی نفسی تنزیهی حضرت امام سپس به نهی تنزیهی (کراهتی) اشاره کرده و می نویسند: «و أمّا النهي التنزيهيّ: فمع بقائه على تنزيهيّته و دلالته على مرجوحيّة متعلّقه، فلا يجتمع مع الصحّة، لكن يقع البحث- حينئذ- في أنّ النهي التنزيهيّ ملازم للترخيص، و كيف يمكن الترخيص في التعبّد بأمر

کلام امام درباره نهی در عبادات حضرت امام درباره‌ی نهی در عبادات، بحث را از دو زاویه مطرح می‌کنند. یکی دلالت عرفی نهی بر فساد در عبادات و دیگری اقتضاء عقلی نهی نسبت به فساد عبادات: الف: دلالت عرفی: ایشان درباره دلالت عرفی ابتدا بحث را درباره معاملات مطرح می

مرحوم صدر سپس به براهین متعددی که بر «اقتضاء فساد» اقامه شده است اشاره می‌کنند و آنها را چنین برمی‌شمارند: برهان اول: نهی به متعلق خود که تعلق می‌گیرد، مفسده را در ذات متعلق ثابت می‌کند و با وجود مفسده، معلوم می‌شود مصلحتی در متعلق موجود نیست «فاذا ثبت انّ

کلام مرحوم نایینی: مرحوم نائینی به اشکالی بر «اقتضاء نهی نسبت به فساد عبادات» اشاره می کند و از آن پاسخ می دهد: «ان العبادة و ان فرض تعلق النهي بها إلّا ان فسادها لا يستند إلى النهي أبدا لأن الفساد انما يترتب على عدم مشروعية العبادة و لو مع

ما می گوییم: *1) ما حصل فرمایش آخوند آن است که: عبادت صحیح عبادتی است که هم ذات عمل قابلیت تقرب داشته باشد و هم مکلف در اتیان آن قصد قربت داشته باشد و لذا امکان تمشّی قصد قربت موجود باشد. در پاسخ به اشکال: اولاً: مراد از عبادت منهی

بحث: بعد از بیان مقدمات، مطابق با مشی مرحوم آخوند بحث را در دو مقام مطرح می‌کنیم (البته حضرت امام بحث را به نحوه دیگری در دو مقام مطرح کرده‌اند و یک بار از دلالت عرفی و یک‌ بار از اقتضاء عقلی سخن به میان آورده اند)   مقام اول:

بحث: بعد از بیان مقدمات، مطابق با مشی مرحوم آخوند بحث را در دو مقام مطرح می‌کنیم (البته حضرت امام بحث را به نحوه دیگری در دو مقام مطرح کرده‌اند و یک بار از دلالت عرفی و یک‌ بار از اقتضاء عقلی سخن به میان آورده اند)   مقام اول:

مقدمه یازدهم: اقوال در مسئله: مرحوم آخوند از شیخ در مطارح نقل کرده است که در مسئله بیش از ۱۰ قول وجود دارد. این مطلب ظاهراً مستفاد از مرحوم شیخ محمد تقی اصفهانی صاحب هدایة المسترشدین است. ایشان می نویسد که در این مسئله ۱۱ قول موجود است: «المحكي في